Чун ҷибол дар пушти саҳро мех зад,
Тор кашиду бар мане ӯ хайма зад.
Ӯ асои Мусие бар талъатам
Дида, мезад санги роҳро дам ба дам.
Чун савор дар пушти ман буд, ман варо
Бурда будам сӯйи Каъба з-ин саро.
Дар биёбон боре пойи модарам,
Барнахӯрд бар хоки саҳро з-ин барам.
Мисли кӯдак ман варо аз хоку чанг,
Ҳифз намудам андар ин саҳройи танг.
Масҳи пою сар-ш кардам ҳар куҷо,
То тавонад хонда бошад ӯ сало.
Гӯ кунун, чун бори саввум бурдаам,
Ҳаққи ӯро то куҷой овардаам?”
Марҳамат аз ҷуди Ҳазрат рехт, гуфт:
“То ба ҳол аз ҳаққи модар ҷӯйӣ муфт!
Гарчи се бор сӯйи Каъба бурдайӣ,
Ҳаққи ӯро кай ба ҷой овардайӣ!
Як шаби нороҳаташ аз баҳри ту,
Заҳмататро нест баробар, ай Абу!”
Ҳеҷ модар назди ӯ з-он тамми қарз,
Карда буд дар ҳаққи фарзанд шакку арз.
Қарзи худро модаре, то зиндааст,
Назди ту бе миннате бас кардааст!
...

Бале, чун дар ривоят омадааст, рӯзе яке аз умматони Паёмбари акрам (с.а.в.) назди эшон ҳозир мегардаду чунин мегӯяд:

“Ай Расули акрам! Ман модарамро бар тахтапуштам савор намуда, се маротиба аз Мадинаи мунаввара то Маккаи мукаррама, барои адои Ҳаҷ бурда будам.

Ин қадар роҳ бароям басо душвор омад ва заҳмате намудам, вале модарамро аз тахтапуштам боре ба рӯйи хок нагузоштам.

Ман барояш мисли маркабе будам, мисли сафинае будам, мисли асое будам, ки роҳро сарфи назар аз ин мушкилиҳо тай намуда, ба Каъба бурда бошам, ҳамеша таҳораташро ба ҷо мекардам, то ки ӯ намозҳояшро хонда бошад, дуъоҳояшро гуфта ва ҳатто, тавофро гирди Каъба, савора барояш бигардонидам.

Ҳар коре кардам, то ӯ азият макашад ва қарзи фарзандии ман адо шуда,
вале чун албатта, ин миннат нест, мехоҳам аз ту пурсам, ки оё ман ҳаққи
фарзандиро бо ин ҳама заҳматҳоям наздаш адо карда бошам?!”