...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “…
мо байна байтӣ ва минбарӣ равзатун мин риёзу-л-ҷаннати”, яъне, дӯстам,
“... Миёни хонаву минбари ман, боғе аз боғҳои биҳишт аст”.

Бале, дӯстам, чун дар урфият низ мегӯянд, “исту бисти” Паёмбари акрам (с.а.в.), панду ҳикмату таъкиду огаҳӣ буд, ки саросар аз асолату рисолати набавии вай ҳикоят мекунад.

Шахсест нотакрор, ки бо амру инояти Худованди карим, поку муназзаҳ аз гуноҳон ва пешбару пешвои уммати навин буд, ки ҳамто надошту надорад.

Шахсест, ки он чиро, ки чашмони ақли пайравонаш надид, медид ва ҳар қадамаш пур аз меҳри хосса барои умматонаш буд.

Худованд, албатта, беҳтару бештар медонад!

……….

82. Оид ба масоили эҳтирому қадр намудани ҳамсоя(ҳо).

Касро буд хеш, лекин бас баъид
Дар қаробат ҳамнишин дар рӯзи ид.
Ҳамчунон дур мезист он ақрабо,
Ки бибуд серӯза то манзил-ш роҳ.
На хабар на хат мерафт вақти худ,
На хабар меомад бозгашта зуд.
Аз чунин “наздикӣ” суд нест, ай фато,
Инчунин, меҳраш фуру гашт дар фано.
Гӯянд меҳр, аслан, андар буд чашм,
Гар бувад дур, пур гашт аз кину хашм.
Аз ҳарими қалб гурезад эътино,
Чун маяфтад васл байни ду ҳиҷо.
Фарқи алвон кай донад хиштчин,
Дар қиёс, ҳамчунин аст рассом зи Чин.
Заҳмати хиштчин донад лойкун,
Он ки наздаш аст ва ё аст ҳамхун.
Лойбар донад вазни хишти сабз,
Чун, занад ангушт ба лой он ҳамнабз.
Қисса кӯтаҳ, он касе, ки наздик аст,
Дар бинишу фаҳмише бас борик аст.
Он ки дур аст аз касу аз ғамҳо,
Холӣ дорад дил зи меҳру раҳмҳо!
...