Дуввум он ки қасду аъмоли имрӯза, чун дар Сураи “Каҳф” фармуда, набояд ки ба фардои дигар вогузошта шавад, ки ҳар рӯз ғанимату савобаш дар алоҳидагӣ набишта шуда ва ҳоказо.

Худованд, албатта, беҳтару бештар медонад.

……….

77. Оид ба масоили теъдоди айёми қаҳрӣ будан ва ҷоизияти вай.

Ай бародар, гӯш деҳ бар ин васо,
То намонӣ ғайри нафъ дар ин қазо.
Чун бувад суннат, олист ин сухан,
Гарчи бошад дар санад аз он куҳан.
Он чи суннат аст, равост тобеъият,
Он чи ғайр аст, пас, равост мамнуъият.
Он чи гуфт Ҳазрат, бигуфт аз лутфи хос,
Роҳ магардад дар итобаш каҷҷу кост.
Чун ту донӣ, “... куллу муъмин – ихватун”
Пас, мабояд беш гуфт дар он сухун.
Варна, лек маънӣ чу омад тангу тор,
Бар ҳадиси он Набӣ чашм ору дор.
Назди Эзид мо ҳама аз ҷинси фар,
Дар киноя маънӣ дорад аз башар.
Чун ҳама дар назди Ӯ аз Одамем,
Зодаи Одам ва одам зодаем.
Гарчи бошем дар тариқат холифин,
Лек барояш кулламон аст муъминин.
Гар бародар з-ин назар бошему пас,
То ба кай бинем хас дар чашми кас?!
То ба кай гирем душман ҳамдигар,
Гар мабошад мисламон ҷинси дигар?!
То ба кай гӯем “аз они ман ва мо”,
Гар кафост неъмат дода он Худо?!
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “…
ло йаҳиллу ли-муслимин ан йаҳҷура ахоҳу фавқа саласин”, яъне, дӯстам, “...
барои ҳич мусалмоне ҷоиз нест, бештар аз се рӯз бо бародари мусалмонаш қаҳр бошад”.

Бале, дӯстам, муъминон, яъне, ҳамаи имоновардагон ба Худованди воҳид, гарчи адёну фирқаҳову ақоид каму беш мухолифанд, вале дар як кор, мо ҳама воҳидем: дар шинохти ваҳдоният ва улувияти Худованди карим!