Худованд, албатта, беҳтару бештар медонад.

……….

75. Оид ба масоили азияти бемор.

Шуд падар бемору фарзанд бо хитоб,
Гуфт: Аз ин хобрафтаниҳоят чӣ боб?!
Бояд он ки назди ҳозиқ бошӣ ту,
На ки дар бистар ба худ гардӣ аду!
Гуфт ину бардошт бо бистар варо,
Саҳни тахта монд. Кашид аробаро.
Он чунон як роҳи дур буд, пур зи санг
Гӯиё, он ақбаесту бас танг.
Бо заниши санг ба чархе, гӯиё,
Устухон бишкаста ё бе мӯмиё.
Мисли бор ғелид зи як лаб то дигар,
Мезад ӯ танро ба тахта, бе ҳазар.
Гар ҳаме мешуд гузар аз пуштае,
Бар ҳаво мерафту мезад тахтае.
В-он даме, к-аз хок мегзашт, тӯпаланг
Бас баланд мегашту мекардаш гаранг.
Қисса кӯтаҳ, з-он сафар ӯ хаста шуд,
Устухонаш лахту бинниш баста шуд.
Мерехт ҳар узв андаруни он бадан,
Мисли борон зери абрҳои куҳан.
Ашкҳо аз зери гардуни сияҳ,
Мешуданд пайдо чу дар шабҳо маҳ.
Оҳ, агар медонист ҷоҳил фарзанд,
Ӯ ба чӣ аҳвол падарро кард банд,
Шояд ӯ аз қасд мекард даст дур,
Пас, намебурд ӯ падарро сӯи гӯр?!
Аз чунин як “меҳрубонӣ” даст кашед!
Ақлро дар ин маворид кор баред!
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “…
ло туриду ал-мумриза ъало ал-мусиҳ”, яъне, дӯстам, “... маризро назди фарди солим набаред”.

Бале, дӯстам, чунин аст қавоиди ҳушёриву эҳтиёткориву меҳрубонӣ дар Ислом,
ки тавозуни шабу рӯз, сиёҳу сапед, ҳарому ҳалол ва ҳоказоро меъёр намуда,