Бобои Рустам аз рӯи санг бархоста, асояшро аз замин, аз пеши пойҳояш бардошт. Сулфааш омад. Чанд бор паиҳам сулфид, аз дара акси садояшро шунид: — «уҳу... уҳу...»

...Қалтаи Мансур аспакӣ аз дарвозаи онҳо берун шуд.
Вале садои карс-карс ба сангҳои кӯча бархӯрдани наълҳои аспаш гӯё аз ҳавлии онҳо намерафт, он садо дар гӯши Рустам буд: карс, карс...

Ниҳоят падар аз хона берун омад. Ранги рӯяш канда, лабонаш ба ҳам часпида, парсинг баста.

— Очаи Рустам, — гуфт ӯ.

— Лаббай, — модар сар боло намекард. Худро гунаҳкор медорист, сиёҳу кабуд мешуд, гӯё розӣ буд замин кафаду ӯ дарояд... Вале ба ақидаи Рустам, модараш заррае гунаҳкор набуд. Бори гунаҳ ба дӯши падараш. Худо нишон надиҳаду вақти дар никоҳи Рустам будани Парвона ба вай марди дигаре хандаи беҷо кунад, изҳори муҳаббат кунад... Вай девона мешавад, линги ин хел мардро аз осмон меорад, мекушадаш... Мемираду ӯро аз ҳоле ки ҳоло падараш модари ӯро монд, намегузорад... як ҷонашро фидои нангу номус, шарафу виҷдон мекунад. Аммо падараш...

— Дада, — гуфт Рустам ва пас аз лаҳзае таҳаммул илова намуд: — Шумо нангу номус надоштаед, дар ғами ҷони худатон...

Корд аз устухони падараш гузашт, худашро аз даст дод, як одами чи хеле дар ҳаққи вай мегуфтанд, тари вазнин, ба шӯру қиём омад, он тавр, ки асло ба ин ҳол наафтода буд.

— Маро таъна мезанӣ? Бенанг, беномус мегӯӣ?! Ба даҳонат нигоҳ карда гап зан, хурӯсҷӯҷа, аз ҳад нагузарон, забонатро аз ҳалқат кашида мепартоям, ақлагро ба сарат меорам... — Падараш ҳар чизе пеши роҳаш буд, ба сари вай ҳаво дод. Кафш, калӯшҳои кӯҳна... Хайрият ки онҳо ба ӯ намерасиданд. Дили падараш хунук намешуд. — Аз ҷанг ман метарсидаам, дар ғами ҷони худам будаам... — Дар он лаҳзаҳо падараш ба шери аз банд раҳохӯрдаи монанд буд. Дару деворҳо пеши ӯ гӯё ҳеҷ буданд, бандҳоро канда, дарҳоро шикаста, деворҳоро гардонда баромада рафта метавонист.
Аз болои пешайвон вай худро ба ҷониби Рустам андохт.