Дар ривояти осори аксар халқҳои қадим: тоҷикон, ҳиндуён, юнониён, об пеш аз замину осмон вуҷуд доштааст. Яке аз файласуфони Юнон Фалес обро мабдаи олам мешуморад ва гуногунии табиатро ба он вобаста медонад.

Хулоса, яке аз масъалаҳои муҳими замони ҳозира ҳифзи сарватҳои табиат аст. Агар мо обро сарфакорона мавриди истифода қарор дода, софии онро таъмин созем, ҳаёти солимро хоҳем дарёфт. Тарзи солими зиндагӣ ба маданияти баланди худи инсон вобаста аст. Субҳ бо нур оламро мунаввар мегардонад, вале об вуҷуди оламу одамро пок сохта, равшан менамояд.

Пас, «об рӯшноӣ» гуфтани халқ ҳикмати сабзи ҷаридаи олам буда, инсониятро баҳри ҳифзи ин неъмати бебаҳо ҳидоят менамояд. Барҳақ, шоир Ғаффор Мирзо қимати сарватҳои табиатро аз дурру гуҳар боло гузоштааст:

Ташнаро як қатра об аз дурри дарё беҳтар аст,
Гушнаро як пора нон аз ганҷи дунё беҳтар аст.

Оре, эҳёи ҳар қатра оби мусаффои кишвар амали шоиста буд, далели рисолати тафаккури аҷдодист. Пас, ҳифзи сарватҳои бебаҳои табиати Тоҷикистон боиси пешрафти ҷомеа ва хушбахтии мардум аст. Новобаста аз фаровонии оби мусаффои нӯшокӣ ҳанӯз қисме аз минтақаҳои кишвар аз ҷиҳати таъмини об танқисӣ мекашанд. Дар баъзе маҳалҳо обро аз масофаи дур дастрас мекунанд. Ҳатто дар пойтахти ҷумҳурӣ низ масъалаи сарфакорона истифода бурдани ин муқаддасот мувофиқи матлаб нест. Аз ин хотир, ҳар шаҳрванди Тоҷикистонро зарур аст, ки ба истифодаи оқилонаи сарватҳои бебаҳои кишвар оқилона иқдом намояд. Зеро бе об олам фанопазир аст.

Таърихи гузашта чун шамъ аст, кӯшиш кун,
ки он фурӯзон бошад.

(Бобоҷон Ғафуров)