РӮБОҲИ ШИМОЛӢ САФЕД АСТ Ё...
Аксари ҷонварон ба зимистонгузаронӣ пешакӣ омода мешаванд. Онҳо хӯрок захира мекунанд, ба ҷойҳои гарм кӯчанд, ба хоби зимистона мераванд. Масалан, қоқум ва рӯбоҳи шимолӣ барои дар миёни барф ноаён мондан, мӯинаи сафед ба бар мекунанд. Ранги сафед онҳоро аз назари дигар ҷонварони даранда ниҳон медорад ва барои ба сайд наздик шудан имкон медиҳад.

САГОБӢ ТОЗАГИРО ДӮСТ МЕДОРАД Ҳайвонот низ чун инсон тозагиро дӯст медорад. Зеро дар пӯсти ифлос паразитҳо, яъне ҳашароти хурди зарарнок ҷой гирифта, боиси пайдоиши бемориҳои гуногун мешаванд. Барои ҳамин ҳайвонот мӯинаи худро бо забон мелесанд, бо панҷа шона мезананд, бо дандон тоза мекунанд. Чунин тарзи «беҳдошт» бештар хосси сагобӣ аст. Ӯ бо ин роҳ мӯйҳои худро обногузар месозад.

ХОР — СИПАР Тани ехидна, чайра ва хорпушт бо хору сих ё пашми дурушту қилмонанд пӯшида шудааст. Хор ин ҷонваронро аз ҳамлаи дарандагон ҳимоя мекунад. Масалан, дар сурати пеш омадани хатар ехидна қисматҳои беҳори баданашро ба замин ҷафс карда, хорҳояшро сиху намоён месозад. Хорпушт бошад, мисли тӯбча лӯнда шуда, шикаму пой ва сари худро дарун накашад ва хорҳои пушташро меёдонад.