ШОИР
(Аз рӯи ҳикояи нависандаи рус Виктор Славкин)

Қабулгоҳ се дари даромад дорад. Котиба бо мошин ким-чӣ чоп карда истодааст. Шоир аз ӯ мепурсад:

ШОИР: Духтари нағз, иҷозат ҳаст назди муҳаррир дароям?

КОТИБА: Ҳа, марҳамат.

ШОИР: Ташаккур (палтояшро кашида, кӯлоҳашро аз сараш гирифта, ба мех меовезад ва дари муҳаррирро кушода мебинад, ки ӯ машғули кор аст). Мумкин, дароям?!

МУҲАРРИР: Обб-о! -Ҳа, дароед, ҳеҷ намондед-дия! Чӣ гап, ягон хизмат буд?!

ШОИР: Ҳа, домулло, як шеър овардам.

МУҲАРРИР: Чаро ба шӯъба надода, рост назди ман овардед? Дастхат аст, ё чопӣ?

ШОИР: На дастхату на чопӣ!

МУҲАРРИР: (бо таҳассур) Чӣ хел?!

ШОИР: Ҳамин хел, ман худам шеърам.

МУҲАРРИР: Ӯй, бародар, вақти масхарабозӣ нест! Чӣ мехоҳед?

ШОИР: Гуфтам-ку, як шеър овардам!

МУҲАРРИР: (оромона куртаашро боло бардошта дар рӯи шикамаш ҳарфҳои холкӯбшударо ба ӯ нишон медиҳад): -Мана, хонед!

МУҲАРРИР: (айнакҳояшро дурусттар монда, аз ҷой хеста, назди шоир меояд, мисраҳҳои дар шиками ӯ сабтшударо ҳам шуда мехонад). Давомаш кани?!

ШОИР: Давомаш дар пойҳоям...

МУҲАРРИР: О, дар ҳамин шикаматон як достонро навиштан мумкин буд – ку! Чаро давомашро дар пойҳоятон навиштаед, намедонам? Истед, ки чаро Шумо шеърро дар қоғаз нею дар баданатон навиштаед?

ШОИР: Шеърҳоямро ман ҳамеша дар баданам менависам. Қоғаз нест, сарфакорӣ-дия.

МУҲАРРИР: Кани, либосҳоятонро кашед, шеъратонро пурра хонем!

ШОИР: (Куртаю шапкаашро кашид). Илтимос, ба котибаатон гӯед, касеро даромадан намонад.

МУҲАРРИР: Бемалол, бемалол, кашидан гиред (хандида). Солҳои довталаби донишҷӯӣ ман иншоро дар бандҳои