Зиндагӣ барои онҳое, ки фикр намекунанд мазҳака аст. Ҳаёт барои инсони боашуҳрат фоҷиае беш нест.

Дили роҳидил — ҳамеша ғамгин

Одами соддаро сару калобааш гум аст.

Нигоҳ накун, ки мегӯяд, балки гӯш кун чӣ мегӯяд.

Беҳтарин хайр, хайри забонист.

Табиб на танҳо бо доруву дам, балки бо сухан беморро табобат карда метавонад.

Якеро дард дар ҷавонӣ ёр мешавад ва дигареро пирини дардмандӣ дар пеш аст. Дар пирӣ дард ёрат шуд, то ҳадди имкон кӯшиш намо, ки табобат ёбӣ. Чун дидӣ, ки имкони табобат нест, ба дард тан бидеҳу тоқат намо. Ноумедонро Худо дӯст намедорад. Худро бо он тасалло бидеҳ, ки ҳама инсоният дард ё ғам доранд. Ин ҳолат ҳамеша давоӣ мекунад.

Кала пур, аммо киса холӣ

Киса пур, аммо кала холӣ

Касе киса дорад, корҳояш пеш меравад, надорад, аз ҳама чиз монд.

Кор паст, корхона нест. Кисаҳо холӣ, каллаҳо холӣ.

Аз акаи Мирзо пурсиданд, ки дунёро чихел дарёфтааст? Дунёро дарк кардани шавӣ, ба маризӣ мубтало хоҳӣ шуд.

Акаи Нурилоҳро мемонӣ, дарккунии дунёро пурсидан: На вобаста ба пулу инсон чӣ гуноҳе пеши Худо кунад, вобастаи рӯзан ҷавоб мегӯяд.

Роҳи дигари наҷот нест. Вақте пешонаат ба девор бархӯрд. Дардатро худат медониву Худо. Ин ҳам мегузарад. Боз бо табассуми зебои амрихосят табассум мекунӣ ва гӯё чизе рух надодааст.