Бачаи миёнакади рӯйкалон се қадам пеш баромад.

• Номат чист?
• Воҳид.
• Чаро гап задӣ?
• Ана вай Бини...
• Бинииат кӣ?
• Чавлон Бинӣ!
• Минбаъд номашро гирифта гап зан. Лақаб монӣ, — чора мебинам! — огоҳ кард командир. — Хӯш, сабаби гап заданат?
• Ана, вай Чавлон қасдан ҷанг карда меравад. Лагад ҳам мекунад, — гуфт Воҳид.
• Ҷанговар Чавлон! Се қадам ба пеш!
  Чавлон пеш баромад. Гӯё чизе рӯй надода бошад, худро ба нодонӣ зад.
• Чаро бетартибӣ кардӣ?
• Э, дурӯғ мегӯяд. Ман не.
• Пас кӣ?
• Худаш.
• Чаро худаш?
  Чавлон ботинкаи Воҳидро ишора карда хандид. Дар ҳақиқат таги ботинкаи ӯ ҷудо шуда, ба лаби шутур монанд шуда буд. Ҳангоми роҳгардӣ тақҷармаш белҷа барин хокро пош медод. Вайро дида худи Чалолов ҳам қариб хандида буд. Аммо худашро даст гирифт.
• Айби худат барин-ку! — гуфт ӯ ба Воҳид.
• Не, рафиқ командир, ботинкаам дарида бошад ҳам, хок намепошад. Ман бо навдаи тут маҳкам бастагӣ! — фаҳмонд Воҳид ва каме роҳ гашта нишон дод, — Мана, бинед!
• Рост мегӯяд! — гапи ӯро қувват дод Муҳиддин.
• Хӯш, — ба Чавлон наздик шуд Чалолов, — канӣ, шип ба ин ҷо! Мӯзаатро каш!
• Мӯзаамро кашам?
  Командир маҷбур кард, ки ҳар дуяшон пойафзолашонро иваз кунанд.
• Акнун давида, атрофи бинои мактабро се маротиба чарх мезанӣ! — фармон дод командир. Ҳама хандиданд.
• Дигарон хомӯш!... — Канӣ, иҷро кун!
  Чавлон фармонро ба ҷо овард.
• Гӯр ботинкаат шавад, — тез-тез нафас кашида, базӯр гуфт Чавлон, — Меҳаш ҳам баромадагӣ будааст. Ба ангушти поям даромада, чунон азоб дод, ки дилам