— Исто! — дӯғ зад Ашӯр. — Аз нав такрор кун!
— Итоат, рафиқ қомотряд! Есть се наряд!
— Лекин огоҳ мекунам, — бо ангушташ таҳдид ҳам карда монд қомотряд, — дигар айёрӣ намекунӣ! Агар такрор кунӣ, ҷазои сахттар мегирӣ!
— Есть рафиқ қомотряд, агар такрор кунам, ҷазои сахттар мегирам!

АЙЁРИ

Оре, айёрӣ. Лекин ин гапи нав не. Чавлонро ҳанӯз дар пахтачинӣ огоҳ карда буданд, ки дигар айёрӣ накунад. Танҳо ӯ нормаи пахтачиниро иҷро накарда буд. Се наряд гирифт. Ана, баъд гарданашро хорида ба кор баромад. Се рӯз не, чор рӯз. Баъди дарс-а! Ҳатто дар моҳтобшаб шабона ҳам чидааст мегӯянд.
— Бовар мекунӣ? Ман ҳеҷ бовар намекунам, — гуфт Тоҷӣ.
— Ту бовар накунӣ, дигарон ҳам бовар намекунанд.
— Бигузор дигарон ҳам бовар накунанд. Хислаташро ман нағз медонам-ку.
— Рост гуфтанд-дня.
— Хайр, се рӯз пеш чӣ маслиҳат карда будем? — пурсид Тоҷӣ.
— Ба хаёлам... — гардан хорида монд Эргаш.
— Оё ба кинои Чапаев меравем нагуфта будем? Қанӣ акнун худаш?
— Дар воқеъ, чаро худаш наомад-а?
Чавлон чанд рӯз ин ҷониб бедарак буд. Ба машғулиятҳо ҳам намеояд, дар кӯчаҳо ҳам наменамояд. Ҳама ҳайрон. Зеро ӯ ягон маротиба наомада намемонд. Ба машғулиятҳо ҳатто барвақттар омада, бачаҳоро хандонда менишаст. Ӯро шаб ҳам, рӯз ҳам дар кӯча медид кас. Аз ин рӯ, бачаҳо «ту ҳам хонаю дар дорӣ?» гуфта шӯхӣ мекарданд. «Маро модарам дар кӯча зоидааст» гуфта механдонд.
Барои кофтукови Чавлон бонги изтироб заданд. Карим ва Ашӯр ба ҳавлии Чавлонино рафтанд.
Модари Чавлон Шарафнисо чӯраҳои писарашро монандӣ ҳамеша хеле нағз пешвоз гирифт. Вале ваҷоҳаташ зуд тағйир ёфт. Зеро зани зирак дар рухсори бачаҳо осори нохушиеро пай бурда монд. Бо вуҷуди ин, ҳаракат менамуд, ки хавотирини худро нафаҳмонад.