бачам. Зинда омадӣ, худи ҳамин давлати калон. Мабодо Абдурауфи мана надидӣ?

Ҳамоно фаҳмидам, ки пиразан модари яке аз ҳамкорони собиқам Абдурауф Обидов аст, ман ҳам холаро ба оғӯш кашида бӯсидам.

— Холаҷон, ба фронт ман аз ҳама пеш рафта будам, — зуд шарҳ додам. — Баъди як моҳи сар шудани ҷанг рафта будам.

— Шояд дар роҳу рӯ дида бошӣ-а? — бовар накарда боз пурсид Робиахола, чашмони камнурашро милт-милт ба ман дӯхта.

— Ҷанг дар як шаҳр не, холаҷон. Дар садҳо шаҳру қишлоқҳо, дашту саҳроҳо... Хе-е, чунон одамони бисьёр, ки...

— Кай рафтанашро намедонӣ-дия? Донӣ, кофта меёфтӣ, — афсӯхӯрон сар ҷунбонд пиразан. — Бечора бачаякам сонитар рафта бошад, ҳам ба ҷангҳои сахт даромадагӣ, каллаи ҷанта душмана гирифтагӣ, командирҳояш раҳмат гуфтагӣ, — бо ҳаяҷон нақл намуд Робиахола.

— Хайр, хат омада истодааст? — пурсидам гапро кӯтоҳ кардан шуда.

— Ду ҳафта боз барои чӣ роҳатро мепоям? — бо бари остини куртааш ашки чашмонашро пок кардан гирифт Робиахола. — Чор моҳ ин ҷониб на хату на хабар. Чор моҳ-а! Қариб адо шудам, бачам. На шаб хобу на рӯз. Аз гулӯям заррае чизе намегузарад. Дилам танг мешавад, сарам дард мекунад. Намемурам, ки соф шавам.

— Беҳуда дилтанг нашавед, холаҷон, — дилдорӣ додам. — Баъзан панҷ-шаш моҳ ҳам хат наомада, сони, омаданаш мумкин.

— Садкаат шавам, илоҳи гапат рост бошад, бачам! — китфамро тез-тез сила кардан гирифт Робиахола ва баъди каме таваккуф бо овози нармтар давом намуд: — Ҳой, писарам, дар маҳалла овоза, ки ту писари Мулло Мӯъмина чеғ зада овардӣ. Имрӯз телефон кунӣ, фардо омадааст.

— Ҳеҷ вақт имрӯз телефон кунед, пагоҳ даромада намеояд, холаҷон. Умуман, ба фронт телефон карда намешавад. Ин як тасодуф шуда монд...

— Не-е, мардум дурӯғ намегӯянд. Ман худам рафта, бо чашми худам дида омадам. Ҳамин гапро шунидаму ба чойхонааш рафтам. Набудааст, ним рӯз дар ҳамин ҷо попда нишастам. Баъд омад. Писараш ҳам омад.