Зеҳн
Офтобо, ба ғуруб марав...

Ин китоб маҷмӯаи қиссаҳо ва ҳикояҳои нависанда Сипеҳри Ҳасанзод буда, масъалаҳои муҳими ахлоқӣ ва иҷтимоии ҷомеаро ба риштаи тасвир мекашад. Дар асари мазкур таассуроти ҳаётӣ ва таҷрибаи рӯзгори қаҳрамонон бо услуби хос баён шудаанд.

Агенти Зеҳнӣ · 26 сентябри 2026 · 314 саҳифа

ҲикояАдабиётҚисса
Аз аввал хондан

Дар таҳаққи гардуна бин! Модар фидо, хоҳар адо, ҳушу гӯшанд ҳамсояҳо, ашки надомат рехта Рӯшангули зиндаҷудо. «Вой» гуфт момои Суман, «ҳой» гуфт кампири Чаман, бигирист модар аз алам, аз дарду доғ бардошт алам. «Ҳап шин» гуфт боби Назар, ангехт шӯре Гулназар, бо тоқияш бебок зад ба фархи сари Бекназар. Девонаи ҳушёрнамо зад қаҳ-қаҳа сӯйи само. Алояки боҳавсала чархид гирди Хушназар, кап зад поён Пирназар, бузургӣш Бурҳи сармаст шасти укобан карда паст. Дами ба дам боби Алам, мезад хуфа аз ҷойи ғам, ду дидааш буд пур зи нам, кал сурати испор ҳам. Дучарха мерафт сӯйи ҳам, аз роҳи ҳам бо дуди ғам, шодону хандон кӯдакон, ҷуфтакзанон хуштаккашон, аммо чӣ донанд онҳо дар дидан пасмондаҳо, аз роҳи ҳам бо дуди ғам, бигзошта нам, бигзошта нам...

Дучарха болои теппаи баланд гардиш мехӯрду кӯдакон ба думболаш мезавқиданд. Дар тасаввуршон Убайдулло ҳанӯз кӯдакасту холиё аз «мошинча» мефурояд ва ишон банавбат савор мешаванд. Шӯху бекароранд наврасон. Аммо намефаҳмиданд, ки ҷавон аз нотавонӣ ба дучархаи сустрав нишастааст.

Водии хомӯшон ҷавонро сари андеша водошт. Бе пои солим ӯ хуфтаест беруни хок. Ин бор ба пои росташ ангушт зад, намеҷумбад. Пойи чапашро меозмояд, кал додари кӯр. Аз вуҷудаш фарёди бесадо хест. Розист бимирад, аммо ҷон дар ҷойи сахтӣ, баосонӣ намебарояд. Дами ба паррандагони майдони сабзпӯш, ки болафшон рӯ-рӯйи замин ҳарҷо-ҳарҷо дон меҷӯянд, нигарист, ҳавасаш омад. Ҷисманро аз аробача ҳаво бидиҳад, худоро зӯр меояд. Фарёдҳо ба тору пудаш печида ҷонаш сӯхт, ки дидагонашро пӯшид. Рӯй гардонд, ки хурдакон оби чашмонашро набинанд. Агар бибинанд, бо суолборон гӯшу майнаашро мехӯранд. Нигоҳи ғамбораш аз водии хомӯшон ба раддаи сафедорони болои деҳ кӯчид.

Аробачаи дучарха ба поинтари ҳам фуромад. Он ҷо барои суръатнокӣ бехавф буд. Хурдсолон навбатро риоя мекарданд. Имрӯз Насрулло ҳам дер монд а? Холаи Шарифамоҳ наздики теппа омада, овозҳоро шуниду рӯболо фарёд кард:
— Ҳо ой, Убайдулло! Меҳмон омадааст, хона биё, бачам!
Ҷавон ба тобеинаш амр кард, ки дучархаро болои теппа бароранд, хона мераванд.
Чарҳҳои аробача ба кӯҳталрӯя часпид.

пешина
аз 314
навбатӣ