омада болои гилему курпача каҷпахлӯ мезанад. Мо дар лаби чашма дасту рӯ шуста, гирди ҳам меоем. Кӯҳу камарро пои пиёда гаштан душвор. Сано бод, ба даҳмардаҳо!

Мувоҷҷеҳ мегардам ба алвончӯрии дӯкони сари модарам. Дар нигоҳам товусхиром омадан дошт. Рӯзе рӯмоли сафед мебаст. Чеҳрааш дилкаштар менамуд. Холиё табақ тори сар, ҳамроҳи хоҳарам башитоб меоянд. Нигоҳи тези падарам болои пули наҳр мекӯҷад. Барраи миёнаи пода нолишомез садо мебарорад. Аспи зери шоҳтут заминро пой мекӯфту шиҳа мекашид.

Модарамро истиқбол мекунам. Табақу дастархони тори сарашро мегирам. Ширин механдаду ба оғӯш мекашадам.

Ба табақи шӯрбо баъди падар даст дароз мекунем.

– Илоҳӣ, падару модарат шоистаи ҷаннат бошанд, занак. – Дар вақташ омадӣ. – Панштиҳо хӯрда, пиёлаи чойро аз дасти ӯ мегирад падарам.

– «Шаҳбача»-ам шалпар шуд-а? – ғами маро мехӯрад модарам. – Саракат дарда набинад. Ҳеҷ гап не, бобот марди боҳунаре буд, устухонаш дар меҳнат шах шуд. Ҷовандозиҳоша бигӯ, ҳа, мардакчон?

Падарам сар ҷунбонда, маънодор ба аспаш нигоҳ medӯзад.

Чеҳраи азиз хастагинамро рафъ месозад. Аз рӯи банури модар нерӯи тоза мегирам. Ин шахсутун маро ба рағми хабисиҳову нотавонбиниҳо пирӯз медорад, ҳастиамро тавоной мебахшояд ва мегӯй рӯи раҳам сафедӣ мерезад. Миҷғонхон сиёҳаш сукути шабро мемонисту ду мардумаки раҳмгин ҳамсафарони танҳоро.

Баъди нонхӯрӣ ва дамгирӣ подаро ҷониби кӯҳдоман ҳай мекунем...

Наздики бегоҳ подабони деҳи ҳамсоя аз танҳоӣ зӯраш нарасида, гову молро сархӯй монда, баазобе нисфашро ба таҳдашт мехамбонад. Аксаран бузу гӯсфандон ба подаи мо омехта, ҳайвонҳоро мерамонанд ва роҳ мекашанд ба кӯҳу дараҳо. Ба бузголаҳои бозингар зӯрамон намерасад. Момоҷавобак маро сӯз медиҳад. Рахши падарам бар-бари теппаҳо метозад. Ба ҷуз ин талош се-чор серка ба паси кӯҳ ғайб мезананд. Подаро ба деҳ ҳамбонида, дар тафтиши муҳоботчиҳо дармемонем. Чангу хоки танамонро наафшондаем, ки холаи Мӯҳтарам як даст тахтаю дасти дигар тиргак шарт-шурт ба сиёсат меояд.