Ба дарёфти амиқи он тасвири ба замин хаста, дар сояи дароз афтидааш доной нишон медиҳем. Ҳазор бор мегӯем, падарам ба ақлу закои худаш такя мекунад.
— Гузари офтобро кӣ дидааст?
— Ҷойи шиштанашро бобо?
— Ҳо, офтобхонаро.
— Як саволе медиҳӣ, осонак.
— Ку бигӯ, бачаи Абдулхай?
— Дар паси гандумзор.
— Ту хирмани офтобро мегӯӣ, хонаазчӣ?
— Ҷойи хобаш куҷост?
— Доимо дар гардиш аст офтоб.
— Бобо, Офтоб калон ё Замин? — суол медиҳад Ҳаким ба падарам.
— Изо намекашӣ, як мӯйсафеда имтиҳон мекунӣ? — нафасе дастонашро соябон карда, ба хуршед менигарад ӯ. — Олиме гуфта буд, ки «масоҳати офтоб калонтар аст аз замин».
— Кайҳоншиносӣ инро тасдиқ кардааст, — пайравӣ мекунам падарамро. — Агар офтоб пасти паст фурояд, мавҷудоти табиат сӯхта хокистар мешавад.
— Худовандам каримасту раҳим аст.
Баҳсу талоши мо наздики гандумзор, аз таҷаллии офтоб чун муқаддасоти поке меоғозад. Дар забонҳо сифоти мавҷбуду рӯшанӣ, сӯтора буду само, маҳтоб буду офтоб! Ва падарам аз ҷебаки шими маҳмалин соати кисагиашро бароварда, ҳадаха аз ҷояш мехезаду аспашро зин мезанад, ба сараш лаҷом мекашад. Ба чаҳор сӯ равона мешавем.
Подаро ба раҳи омадааш обхӯрӣ мехамбонем. Гову соли ташна аз садои «О-об! О-об!» талу теппаҳоро тарк гуфта, раҳ пеш мегирад ҷониби таҳдашт. Пешопеш падарам низоми подаро нигоҳ медорад. Серкаҳои ҳилагар тозиёнаафшониҳои ӯро пай бурда, ба пушти ҳамдигарӣ напарида, сояи аспашро намегузаранд. Раҳи мошингарди болои фермаро гузаштан пас бузу гӯсфандон худро дартоз ба оби сардаки наҳр меафкананд.
Падарам аспаро ба навдаи тутӣ хушсоя баста, ёлу думашро бо панҷа шона мезанад. Ба гӯши аспаш ким-чӣ мегӯяд. Айили зинашро каме суст мекунад, ки ҷонвар дам бигирад. Аз каду ба дастони падарам об мерезам. Чангу хоки танашро меафшонад ӯ ва