– Ҳм! Бирав хоб кун.
– Биё, хоб кун, бачам. Ҳолӣ рӯз сафед нашудааст, — ин овози нарм азони модарам буд.
– Подаи мардума ҷамъ кардан даркор.
– Магарам рӯз рӯшан шавад... Шабакӣ рафтанӣ?
Ба ҷойгах медароям, хобам паридааст. Дар гумонам одамон имшаб дар хоб мондаанд. Зиёни худашон. Гову молашон, ки аз пода ақиб монд, шикамгурусна мегарданд. О, момои Мафтунбиро бигӯ, аз бегоҳ таъкид мекард, ки бузҳояшро пеш-пеши пода бибарам, говашро ҳам, ҷонварҳо аз нисфӣ роҳ мегурехтанд. Ана, кампири бепарво мезанад хоброву оқибат подабон гунаҳкор. Дард дорӣ, гову молатро барвақттар ҳай бикунӣ? Бадафти серҷоғ! Мегӯӣ дар гӯши фил хоб бошад.

Субҳ. Кулчаи ширмол бо асали хуштамъу чойи гарм дар дили наҳор гуворост. Ду пиёлагӣ чой менӯшему мехезем. Мардум гову молашро ба майдон меронд. Аспро падарам савор шуда рафтааст. Аспихона бе асп зеб надорад.
– Бидав, буза бигардон, ки бузголаш то бегоҳ дар ҳел бешир мемонад, — чапаракро пӯшида мегӯяд модарам.
Ҳанӯз аз ҳота набаромада, дарёбаш мекунам. Номаълум аз банди гарданаш медораму кашида-кашида мебарам бузро ба ҳел.
Тулӯи офтобро дар камари кӯҳи Сардиж истиқбол мекунем.
Падарам аз ҳаракати ману ҳамрохонам розӣ, мегуфт, ки эҳтиёт бошем. Ҳайвоне мегурехт, чанд чорпо аз пасаш дум хода мекард. «Як гови олуда подаро меолонад». Бачаҳои акаи Тагаймурод дунболаи бузҳои бозингар қадам мебардоштанд. Оне подаро сарҷамъ мебурду меовард, тавсиф мешунавид. Кӯҳпояро боло шуда, гову мол дар дашти васеъ аз сабза даҳон намеканад. Худаш аспро ба ҷойи сералафе баста, роҳи подафуроро мегирад. Аз подабонӣ дида хушу ёдамро аспи хушэл мефиребад. Ҳамрози боакл муттакои дил аст, ҳам об мехӯрад дил. Дӯст медорам аспдавониро, дар ҳоле чорнаъл метозад. Оворан хаёли хушӯлии аспам, ки гови галтакбагардани кампири Мафтунбӣ тирвор мегурезад. Падарам лаб-лаби киштзор давиданашро дида — то ба назди асп мерасид, фурсат мегузашт! — овоз медиҳадам:
– Аспа савор шав, бача! Гови Мафтунбӣ гурехт! Тез бидав, дарёбаш бикун...