...Ӯ бисёр медавад, ба ҳадде, ки хаста мешавад. Саъйи ӯ парвоз ба осмон аст, ки дар баландиҳо ошён гузорад. Модараш, ки ӯро нафаҳмид, аз дигарон чӣ гила? Дар замин ҳар ваҷаб нақши фиреб аст, ба чанди он сабр менамой. Офарин ба замини бечора, ки ҳама зиштию нопокиҳо, беадолативу сангиниҳоро мебардорад, аз разолат, аз қабоҳат забони гила бозгӯ надорад. Чаро ки безабон аст, набошад боиси фардҳои аз мағз ориву айшҳои фарёдҳо мекашид аз ҷигари садпора, исён мебардошт алайҳи ҳокимчаҳои майхора. Дар кӯчаву бозор дид нофаҳмиҳои фаҳмидаро. Нест як соҳибе, раҳнамое, ки мардуми раҳгумзадаро гирд биёварад, фарзандонро ба тадриси дуруст фаро бигирад. Намебинӣ одаме ӯро дил ба ворисони барӯмандаш бисӯзад. Маҷракаҳои бонуфузро на олиме, шоире ва ё нависандае, балки аз тамаддуни бостон бехабаре сорбон аст ва ин хел анҷумангузарониҳо бар суди халлоқият нахоҳад буд. Порсоёне, ки дар саросари дунё ба хираду зако маъруф буданд, ин замон пора-пораанд. Аз кӣ домангир мешавем? Қотилони мардуми порсо нӯшханд мезананду баробаршон механданд. Дӯсту аз душман фарқ намегузорем, чунин як мардумем. Чунонем, ахтаре дар олами ҳунар бинамояд, истиқболаш намегирем, сангаш мезанем, ки аз маҷрака бурун шавад. Вале аз марзи бегона олуфтанамиву камзавку беандешаеро биёранд, пеши поҳош гул мепошем, аз ӯ бут метарошем.

Писаракро тафаккур дигар аст. Аз чӣ бошад, ӯ ҳамсолонашро беолоиш дидан мехоҳад. Ҳа, аз бозии онҳо чизе ёл намегирад, ба ҷуз ҳамоқат. Бо шабпарак будан беҳтар аст, дунёи дигар дигар аст. Андак мемонад ба болҳои сафедаки ӯ бирасад, ки шабпарак мефиребадаш. Ӯро медораду боз, эҳ, намедорад. Ҳамагӣ як қадам! Мафитад ба замин ва оринҷаш хун меояду ба гиря садо мекунад:

• Эй, патоники хушрӯ! Парвоз накун бошаст, биё, бигирамат рӯи кафи даст! Биё, мову ту ошноем. Шаб аз хонаи мо рафтӣ, момаам ҳамаро ҷанг кард. Гуфт, ки ту арвоҳаки Ниинамоҳӣ. Шаб то саҳар хоб нарафтем. Намебинӣ чашмаконам варам, дилакам пуралам, ку шоире хушсуҳан бозии мову туро бинигорад бо қалам? Дурӯғ намегӯям, ғайри очаам ҳама аз рафтанат хун гиристем. Ту рафтию чашм ба гирезаи нилӣ то субҳ нигаронем, ки меоӣ. Момаҳакам паноҳӣ паноҳӣ ашк мерехт барои ту. Биё, биё, паст-пастбиё, оҳиста медорам туро... ва маро ҳам бибар, ба ӯ олами