Офтобо, ба ғуруб марав...

Ин китоб маҷмӯаи қиссаҳо ва ҳикояҳои нависанда Сипеҳри Ҳасанзод буда, масъалаҳои муҳими ахлоқӣ ва иҷтимоии ҷомеаро ба риштаи тасвир мекашад. Дар асари мазкур таассуроти ҳаётӣ ва таҷрибаи рӯзгори қаҳрамонон бо услуби хос баён шудаанд.
Агенти Зеҳнӣ · 26 сентябри 2026 · 314 саҳифа
Хуросони Бузург парчами хирад ва ақл, инсоф ва адл, ифтихор ва меҳандорӣ алвонҷ мехӯрд. Шоҳкориҳои ориёниҳо дар бойгониҳои ҷаҳонӣ бо девону дафтару рисолату китобаташ чил-чил маҳфуз аст. Пуштибонии Шумо ба сари Одамушшуаро Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ буд, ки шеъраш оламгир шуд. Шумо низ заррае ба устод бедодгарӣ мекардед, воҷиб аст, ки тарки Панҷакенти қадима мегуфт. Ашъори ноби Лойиқу Бозор ва Гулрухсори мо аз ҳеҷ соҳибкирони шеър камӣ надорад. Ҳаким Улуғзодае, ки дар тасвири симоҳои таърихӣ баёни нотакрор доштаву ба эҳёи миллати тоҷдор нури чашмон резонида, парокандагиашро дида-дида, фаросаташ воло ошкоро нагуфта, хуни дил хӯрда-хӯрда, бистари уфтоду дами пирӣ, ба ёди марзе, ки бо сеҳри қалам беназираш карда буд, сӯхта-сӯхта, дур аз меҳан, аз олам даргузашт. Ҷояш ҷаннат бод, ӯ марди ҳакимро!
Баъд аз сари Шумо ин мулк кашмакашҳо диду бас.
Воқеан, солиён мотамсарой буд ин марзу бум. Шукри беҳад, ки ба шарофати Кирдигор як замоно пайи пои абармард Исмоил ва нақши суми Рахши тезраваш басарвақти сайр аз Хуросони гулбасар иттифоқ афтодаву бародарони ҳамхун бахшоиш карданд. Илоҳӣ, ба сари ҳам ҷовидона ноўм барнакашем.
Ай, марди фарзона! Рӯҳатон имдод кард, ки ба кӯи наҷот бирасем. Наҷоти рӯҳ таҳрикест сӯйи шинохти асли худ. Ҳазор бор шукр, мар-Худои бахшоянда ва меҳрубонро, к-ин рӯҳ раҳо хӯрд аз ҳалқаи симхоргунаи дунҳиммативу камтавонбинӣ, бесуннативу бедавлатӣ!
Ҳавлии хурдаки назарногире, ки Вазир он ҷой мезисту ниҳолакон бишонда буд, аҷаб сабзу дилкаш менамуд. Падар ба бачаҳош фармуд: пагоҳ хоначаи поёнро сафед кардаву ба тирезааш шиша часпонда, ба ихтиёри бобо вогузоранд. Ҷигарбандон дастҳо пеши бар пайи сомони амал шуданд. Аз ин пазироии ногаҳонӣ дар чашмони мӯйсафед ҳавои васеҳу дарахтони арчаш намуд, вуҷудаш як зарб иду ашки шодӣ рехт, ки боз бо замину дарахтон пайваст. Бекор намешинаd, белу каланду дос ва миқроз гирифта, боғчаке нозанин ба ҳосил мерасонад. Ва дар миёнаи он боғак худаш қати чӯбин сохта, атрофашро гулзор парвариш ва ҷӯяҳои обро ба шоҳаҳо тақсим мекунад. Хушҳолӣ мекард марди пир аз ин ғамшарикӣ. Соҳибхонаву аҳли байташ

Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё