Шикасти паймон ба Абӯхайри миллионер сахт расида буд. Дар ёдаш ҳаст, ӯ соли пор барои номзадии сарвари зовути пахтаи ноҳия ба маснади вакили халқ дар Маҷлиси Олӣ нисбати раиси ҳукумати музофот чӣ разиливу гиромбозиҳое карда буд. Дар раъйпурсии умумихалқӣ номзадшон гузашт, аммо ғавгою гирудору тӯфоланг баъд сар шуд. Раис ошноёни марказнашро ба по хезонд. Сарвари ноҳия фармон дод, ки бар асари беэътиборӣ ба маҳсулот пахтаи воридшавандаро ба зовути шаҳр ё вилоят бибаранд. Намояндаи мардум Камолиддин Латиф ҳам васоити такягоҳи хешро ба кор андохт. Таҳқиқгар раддия овард, ки коркарди маҳсулоти ишон ба меъёри давлатӣ ҷавобгӯст. Вале ормонҳои мардум рафта-рафта дар дилашон мурд. Ин замон пай бурд, ки пешрафти сарвари зовут мазза надорад, аз пайравӣ ва дунболагирӣ бурун шуд. О, раиси ноҳия ҳама нукоти заруриро забт намуд. Ва ба ҷуз тан додани Камолиддин Латиф чорае набуд. Ана, Азими тоҷир дар маъракаи калоне, назди хосу ом баъди чордаста вохӯрданаш дузону зада, ба гиря аз сарвари ноҳия маъзарат металабад, ки чӣ амали зишт зуҳур кард ба дасисаи дигарон, наҷосат хӯрду рости ба рост ҳарф шуд. Ба фалонҳо савганд, ҳар ҷазоеро раво бинадаш, «хуш» мегӯяд.

— Гуноҳта чӣ хел мешӯй? — ғазабашро дошта натавонист раиси ноҳия.

— Дар матбуот сафедат мекунем!

— Хушёр бош, бевафоӣ ба ваъда сарата меҳӯрад...

Тоҷир кулли хабарнигоронро мешинохт. Дар он миён якеро таки чашм карда буд лажжанда, садрӯя, на моҳиву на гӯшт, ҳасуду нотавонбин, гиромбозу фосик, сустнависаки ҳилагар. Бинтии сангпуштанамо аз рисолаташ гувоҳ буд. Дар як деҳа калон шудаанд. Ба такяи дигарон сарвари пешинаи рӯзномаро бад намуда, сактаи дил кард. Якҷашма ба рӯзномаи мақомоти расмӣ аз боби ноҷӯриҳои сарвари зовути пахта бо шӯрои ноҳия навишт. Барои тафтиш дониста ҳамон паҳибиниро роҳӣ карданд.

Бобаки «бинӣ» ду ҳафта дар қаламрави ноҳия болову пойин тор танид. Ҳине якҷашма бо ӯ рӯ дид, ба гӯшае бурда бехигӯшӣ гуфташ:

— Ина-ку менависам, дар ивази ҷанҷол чӣ мерасадам?

— Ду ҳазор «баргаки сабз».

Паҳибинии зотан гадо аз бозгӯи маблағ дилашро дошт, ку.