сагро аз пояи кат кушод. Шарики Гулӣ вазнашро пас партофт, ба сару гарданаш ғалтакҷӯб хӯрд. Ҳалқаеро ба гарданаш овехта, кашидандаш. Саг аз талвосаи ҷон пеш-пеш даромад. Соҳибхона овози имдодҷӯро шунид. Боқӣ, онро дар паноҳи Худойи бахшоянда ва меҳрубон супорид.

Шарики Гулиро ба макони тӯдаи сагҳое оварданд, ки девораҳош симхоргуна буд. Посбони маҳкама тӯъмаеро ба миёнаи майдон, баланд ҳаво медод. Сагҳои този пойҳои пешашонро бардоштаву рӯ-рӯи ҳам парида, пораро аз ҳаво медоштанд. Шикамгуруснаҳо дар талоши тӯъма бархӯрд доштанд. Саранҷом пораи нафсшиканро ба хок ҷӯлонида, ҳарисона фурӯ мебурданд. Аз нидони «Бигир!»-и посбон Шарикро тӯъма гумон ва болои сараш ғавр карданд. Хуб, ки ҳамзамон посбон садои «Сто-оп!» дардод, билакс хомохом мехӯрдандаш.

Саги навомад дар нигоҳи ҳамҷинсон бегона метобид. Полвони алсбулое дар муқобилаш рост шуд. Чанде сӯйи осмон ҷаккид, «меҳмони нав» ором буд. Саги сафедмӯйи лоғаре беист меҷаккид. Ҳамҷинсон овозашро қувват мебахшиданд. Аҷабо, сафедмӯро чунон хойиданд, ки танаш хуншор гашт. Шарик эҳсос кард, ки сагҳо девонаанд. Як саги хапгир аз дур давида гардани Шарикро мурданак газида, ба рӯяш ҳанҷол заду рӯболо гурехт. Сагҳои дарҳашм пилони ҷанг мекашиданд. Бале, дунёи афту дарафт буд, ин дунё.

Дар ҳоле Шарикро аз дастони Гулӣ кашида бурданд, кампир гирист. Ва то шалпаршавӣ кофту кофт, афсӯс ба куҷо бурдани сагашро наёфт. Бевазан ғолибона так-таки хонаи ӯ сулфида-сулфида, намоншкорона мерафту меомад. «Ҳм, — шунавонда мегуфт ӯ, — бева нуқ гӯяд, худша ҳабс мекунам».

Шарики Гулӣ аз чаккиши талҳу савдонаи сагҳои девона шаб то саҳар хоб нарафт. Рӯзона хунолудсозии саги сафедмӯй, шабона ҳамлаи ҳамҷинсони пуркувват