Занаки аёр гирёну нолон дарро тараққос пӯшид.
Ҳамсояҳо дар санҷаки дари хонаҳошон ба ҳоли бевазани дурӯяву даъвичӯ, ки дар маъракаҳо ҳич киро гапзанӣ намемонд, механдиданд. Доду фиғони ҷабркашида ба ҳаво печид. Дари ҷангҷӯйро нафаре намекушод, ки мабодо варо ҳам ба даъвихона бикашад.
Хуни сари саг хушкида буд, ки милисае ба хонаи Гулӣ омад. Воқеаро навишт. Бевазан табхолаи лабонашро далел нишон додаву пурсӯз ҳикоя мекард. Милиса санад омода сохта, аз Гулӣ ҷарима талабид. Агар не, ба гуфти низомипӯш сагашро парронда, худашро ҳабс хоҳанд кард.
Қампир нӯшханд зад, ки хурдак нест битарсонандаш. Саги беозорро Девона ҳукм кардан аблаҳист. Ҳаргуна ҳайвонро ба озораш бирасӣ, хашм мегирад, ба ҳифзи ҷонаш ҳанҷол мезанад. Ин мардак чаро намепурсад, ки фарқи сари саг хуншор аст? Аҷаб гардуне.
Хонаи Гулӣ милисабозор шуд. Ҳар нафар ғалтакчӯби дасташро ларзонда, носазо гуфта, сиёсат мекард. Қампир нафрат мепарварид, ки одамро мезананд боз лабкушоӣ намемонанд. Иродаат заиф бошад, бехабар сабабгори ҷиноят мешавӣ, ҳам талаф меёбӣ.
— Ҳе, кампири сагбоз! Мо барои бурдани туву сагат омадаем.
— Ҷарима надодам, аламатон кард?
— Бихез, бо сагат пеш-пеш даро!
— Намеравам! Дод мегӯям, фиғон мекашам, шармандаҳо!
— Худро ба девонагӣ наандоз, ки мо девонатарем. Аздусар сагта мебарем.
— Набар, Шарикма...
— Э, гум шав, сагпарасти гадойе!
— Мусулмоно! Ёри-й-й-й-й! Сагро мебаранд бегуноҳ!
Ду милиса дастони пиразанро тоб дода, сеюмӣ занҷири