— Шӯор дигар хел буд-ку..., — даст ба ғилоф бурд муғулнамое, ки аспаш ба пеш мекашид.

— Чӣ хел буд? — лабханд зад Фузайл ба кӯсариш.

— «Кушед, оташ занед, ба дор кашед!» — ёдрас кард муғулсурати беқарор.

— Не, не, аз ин пас мо дигар мешавем!

Суворони пайгир ба кӯйи мурод асп монданд. Дашти хомӯш аз якмаром тохтани ҷонварон оҳанг менвохт. Лолаҳо бо расидани суми аспон гиребон чок зада, нопадид мерехтанд. Аламзадаро доғ пайи доғ меомадааст. Шабу рӯзи гурезогурез гову соли бечора ҳам мерамид. Тоқа-тоқа сиёҳие панаҳ аз чашмҳо кавша мекард батарс, ки ҳамин дам мекушандаш ё замони дигар. То деҳа роҳ дур будааст. Аспҳо шаст суст карданд. Суворон сар ба сукут мерафтанд.

Ҳофизе, ки ба саъйи асириш талош меварзиданд, беназир буд. Сурӯшаш фузайлҳоро бармаҳал ноором карда буд, ки ба ҷонаш қасди нопок доштанд. Муштоқони фалакиёт он карат аз чашмони бад ҳифзаш карданд. Аз кулбае ба кулбае гурезонда, — ҳарчанд худи ҳофиз муқобил буд! — санъати волояшро хариданд. Ду рӯз овозаш набаромад, худашро канда хӯрд. Чӯби хушки бари девор аз бесоҳибӣ мегуфтӣ нола мекунад Ва ӯ бархост думбура пеши бағал бо падруду пайғоми бешумор. Дар миёни халқ месуруд. Имзояшро гирифтанд, ки дигар нахонад. Ҳамон ду рӯз ба лаби рӯд рафта, ба ҳасрат ба об менигарист. Думбураашро тайи ҷомааш гирифта мерафт, ба об мегуфт розашро, ниёзашро. Овози ӯро об мебурд, оҳанги дарё менавохт. Медонист, ки ӯро ба ҷазо мекашанд. Суворон Қаримро дар лаби дарё ҳангоме дарёб карданд, ки фалакӣ мехонд, аз танҳоӣ месуруд, вуҷудаш месӯхт. Оҳанги ҳазини думбура ба дили дарё чанг мезад, нолаашро ба дуродур ово медод. Садойи суми аспҳои лаб-лаби дарё даванда