омӯхтааст.

Ҳар кадом ҷилди «Хӯшаҳо аз киштаҳо»-и нависанда Бахтиёр Муртазо бо қиссаи мустанад ба анҷом расида, ҳус­ни мактаъи китоб гардидааст.

Қиссаи мустанади ҷилди аввал, «Чашмаи офтоб» но­мида мешавад, ки ба корнамоии заминкушоёни Бешканд бахшида шудааст.

Нависандаи публитсист, устод Мутеулло Наҷмидди­нов, ки дар вақташ ба китоби Бахтиёр Муртазо «Чашмаи офтоб» ба номи «Солномаи навзамини Бешканд» охирсу­хан навиштаву он дар ҷилди аввали «Хӯшаҳо аз киштаҳо» низ истифода шудааст, ба мавқеъ зикр кардааст, ки «Муал­лиф дар арзи чанд сол бо заминкушоёни Бешканд мулоқот намуда, як силсила симоҳои деҳқонон, механизаторон, муҳандисон, коргарон, лоиҳакашон, роҳбарони муасси­саҳоро офаридааст, ки дар водии Бешканд бо меҳнати қаҳрамонона машҳуранд... ва ин хотираест ба садоқат, фи­докорӣ ва қаҳрамонии кошифони заминҳои нав» (1. 495, 497). Силсилаи نوشتهҳои [сарчашма бо ҳарфҳои форсӣ оварда шудааст, тағйир дода нашуд] публитсистии Бахтиёр Мур­тазо дар як мавзӯъ - ободгарии дашти Бешканд аз аввал то ба охир, таърихи дашти Бешканд, ки бо меҳнати ҳало­ли одамоне, ки бо ному насабашон зикр гаштаанд, ба боғу бӯстон табдил ёфта, шукуфон шудааст, мебошад. Ин нақли қаҳрамонии инсони меҳнатдӯст аст, ки боғ сохт ва қиссаи богест, ки инсонро аз мӯҳточӣ наҷот дод. Ин афсона не, ривоят не, достони хаёлбофта бо ному насаби сохта не, ин орзуи омоли як эҷодкори некандеш дар бораи зиндагӣ не, балки ин таърихи меҳнати ҳалоли бобою бибӣ, падару модар ва хоҳару бародарони бузурги мо, ин нишони нони ҳалоли инсони меҳнаткаш аст. Дар ин силсила очеркҳо, мақолаҳо, мусоҳибаҳо, мухбирномаҳо, лавҳаҳо дар хусуси одамони гуногун ва ҳамандеш чунон гузошта шудаанд, ки онҳо таърихи мусалсали ҳадди ақал ҳаёти 70-80 соли охи­ри мардуми як водиро бо таҳқиқи илмии таърихи водӣ дар