Вахшстрой, роҳи мошингарди Сталинобод-Хоруғ, каналҳои калони Ҳисор ва Фарғона, корхонаҳои саноатии шаҳрҳои Душанбею Хуҷанд, комплекси истеҳсолию саноатии Тоҷикистони ҷанубӣ ва иншоотҳои дигар оғоз гардидааст, ки иддае аз ин корнамоиҳо дар очеркҳои «Шарораҳо», «Садои чархресии модар», «Оҳан механдад» низ баҳо гирифтаанд ва дар ин бобат очерки «Оғози сохтмонро дӯст дорам», ки аз роҳи зиндагии яке аз қаҳрамонони фидоӣ ва пурдили сохтмони Неругоҳҳои Сарбанд ва Норак Камол Ҳамсариев қисса мекунад, ҷолиб аст.

Албатта, чун тоҷикистонӣ, чун публисисти тоҷик, чун муҳаррир ва корманди соҳаи журналистикаи кишвар аксарияти кулли نوشته‌های нависанда Бахтиёр Муртазо ба ҳаёти деҳот — ба деҳқонон, чорводорон, боғдорон бахшида шудаанд ва дар ин мавзӯъ вай очеркҳо, лавҳаҳо, шарҳҳои ҷолиб дорад, ки ҳар кадоми онҳо сазовори таъкиду таҳлил мебошанд. Ман мехостам сараввал таваҷҷӯҳро ба очерки «Падари халқ», ки роҳи зиндагӣ ва ташаккули характери яке аз пирони кор, раиси номвари яке аз колхозҳои ноҳияи Айнӣ Раҳим Аслиддиновро фаро мегирад, ҷалб кунам. Як зуҳуроти замони шӯравиро таъкид кардан зарур аст. Роҳбарони ҳукумат — котиби кумитаи ҳизбии ноҳия ва мақомҳои болоии ин сохтор, раиси ҷамоат ва комиҷроияи ноҳия ва мақомҳои болоии ин сохтор дар панҷ-даҳ сол ҳатман иваз мешуданд, аммо раисони хоҷагиҳо — колхозҳо, совхозҳо, яъне пешбарандагони истеҳсолот агар тозакор бошанд, муддати дуру дароз ҳам роҳбари истеҳсолот мемонданд. Таҷрибаи кору зиндагии онҳо ба ҳамин шева истифода мешуд. Раис Аслиддинов мисли раисони дигар — М. Маҳмадалиев, Т. Садриддинов, ки низ қаҳрамонҳои очеркҳои дигари Б. Муртазо мебошанд, аз зумраи раисони ботаҷриба, ҳалолкор буда, мардуми деҳа барои некӯиҳояш ва кордонияш ӯро падари халқ мехонданд. Миллати мо чунин лутфро дӯст медорад, дар замони шӯравӣ ба мисли ин се тан