Унвонҳои «Қасидаи бародарӣ» ва «Ҷанор дар Солони» ба табъ расида буданд. Ин очеркҳо низ бо таҷдиди назар интихобан дар ҷилди дуюми «Хӯшаҳо аз киштаҳо» ҷой дода шудаанд. Ва албатта, дар ин ҷилд ҳам қиссаи мустанад интишор ёфтааст, ки «Ман чароғ афрӯхтам» ном дошта, заҳмати ононеро инъикос менамояд, ки регзорро ба боғистон табдил додаанд. Ва мутолиаи он барои хонандаи ҷавон пурманофеъ хоҳад буд.

• Аз нигоҳи Шумо нависандае, ки аз мактаби рӯзноманигорӣ нагузашта бошад, метавонад асарҳои мустанади воқеӣ нависад?

• Аз нигоҳи ман ин чиз мешавад, фақат омӯхтан лозим ва пайваста бояд рӯзнома ва китоб мутолиа кардан даркор аст. Зеро инҳо забону фикрро мекушоянд ва ба нависанда маҳорат меомӯзонанд.

• Нависандагӣ ё худ адабиёт дар умум илми пешгӯӣ нест. Вале мегуфтед, ки адиб дар таҳлили мавзӯъҳои имрӯза қобили тафаккури бадеиро метавонад муайян кунад, ки аз равандҳои матлуб ё номатлуби зиндагии ҷомеаро огоҳ созад?

• Ҳаёт дар ҳар замон нависандаи худро медиҳад, ки воқеаҳои аз сар гузарондаашро инъикос намояд. Ин бояд пайдо шавад, истеъдод агар бошад нуҳуфта намегардад, рӯзе аён мешавад ва воқеоти аз сар гузарондаи замони хешро рӯйи аврок меоварад... Адиби соҳибдил мувофиқи раванди матлуби зиндагӣ асари шоиста эҷод карда метавонад ва албатта, он дастури ҳаёти мардум хоҳад шуд.