Дар раҳовардҳое, ки баъди сафарҳои Алҷазоир, Олмон ва дигар кишварҳои Шарқу Ғарб эҷод шудаанд, ғояҳои ватандӯстӣ башардӯстӣ, тараннуми сулҳ ва маҳкум намудани ҷанг мавқеи асосӣ доранд. Ва ҳамеша сароғози чунин ғояҳои баланд зодгоҳ ва Ватани аслии шоир аст, чунон ки дар шеъри «Қасидаи кӯҳистон» (1977) гуфтааст:

Ман ҷаҳонгарди ҷаҳоннодидаам, Марги ман дар чашми ҳар таппонча пояд роҳи ман.
Дар ҷаҳони ҷангсозон як ҷаҳони дигаре бо номи Яхч Дар дили танги ту ҳамчун нанг бигрифта Ватан.

Гулрухсор манзумаву достонҳои ҷолиб низ эҷод намудааст. Достони «Комсомол» (1974) ба таърихи ташаккул ва муборизаҳои қаҳрамононаи иттиҳоди ҷавонони ленинии замони шӯравӣ бахшида шудааст. Манзумаи «Шабдарав»
(1975) саҳифаеро аз ҳаёти халқи тоҷик дар ақибгоҳ – дар як қитъаи хурди кишвари паҳновари шӯравӣ, меҳнати фидокоронаи занону мӯйсафедонро дар ҷабҳаи ақибгоҳ тасвир менамояд. Достони «Мотами сафед» (1983) аз қисмҳои ҷудогонае, ки бо хатти ягонаи сюжет ба ҳам пайвастаанд, иборат аст. Қаҳрамони асосии достон Гулпарӣ ном занест. Саргузашти ӯ бо тақдири шавҳараш – Раҳмат Сано, ки муаллим ва иштирокчии ҷанг аст, пайваста тасвир шуда, дар симои худ хислату табиат, сиришту бунёди маънавии бисёр занони кӯҳистони тоҷикро таҷассум намудааст. Тарғиби хислатҳои неки инсонӣ, нафрату адоват нисбат ба риёву фитнагарӣ, тараннуми адолат, покиву покизагии инсон дар кору зиндагӣ ғояи асосии достонро ташкил медиҳанд.
Робиаи Балхӣ, ки ҳазору анд сол қабл аз ин дар муҳити тираву пурфоҷиа зиста, бори ташвишҳои замони худро кашидааст, дар достони Гулрухсор «Рӯҳи урён» бо пиндору гуфторҳои худ аз замону муҳиташ фаротар по ниҳода, аз муаммоҳое ба изтироб меафтад, ки аз доираи айёми ӯ бурун омада, мазмуну моҳияти кунунӣ касб мекунанд.