Мумкин нест. Мо шири модарамонро макида, дар даҳонамон нигоҳ медорем. Ту ба тарафи ғарб рав ва дар паси қаторкӯҳҳои ғарбӣ пинҳон шав. То он вақте ки кӯҳони падару модарамон дар паси қаторкӯҳҳои шарқӣ пинҳон нашавад, худатро нишон надеҳ.

Хон-Кулуғ ба тарафи ғарб рафт ва дар паси қаторкӯҳҳои ғарбӣ пинҳон шуд.

Рӯзи дигар, нисфирӯзӣ аз паси қаторкӯҳи сафеди тарафи муқобил ду шутури нару модаи азимҷуссае намудор шуданд. Лабҳои болои онҳо абрҳоро ронда мебурданд. Лабҳои поёнашон хоки рӯи заминро тела карда мебурданд. Нафаси онҳо монандӣ тӯфон буд. Онҳо ба назди кӯл омада, уштурбачаҳоро чеғ заданд.

— Чаро кӯли мо сурх шудааст? Дар ин ҷо ҷанг шуд? Чӣ тавр ба шумо осебе нарасид? — мепурсиданд онҳо.

— Мо ҳеҷ чизро надидем, фақат овози раъдмонандеро шунидем ва ногоҳ сарҳои мор парида рафтанд ва кӯл сурх шуд, — ҷавоб доданд уштурбачаҳо.

Вале шутурҳо ба онҳо бовар накарданд, онҳо ба рӯи дашт тохта бӯй мегирифтанд ва Хон-Кулуғро ҷустуҷӯ мекарданд. Баъд шутури мода бачаҳояшро шир дод ва ҳар ду шутури азимҷуссаи сафед ба чарогоҳ рафтанд. Вақте ки кӯҳони онҳо дар паси кӯҳ нопадид шуд, паҳлавон ба дашт фуромамад. Уштурбачаҳо се кӯзаи ӯро пур аз шир карданд, вале боз шир боқӣ монд.

— Бинӯш ин ширро, акаи Хон-Кулуғ. Бозувони ту бақувваттар ва умрат дарозтар мешавад, — гуфтанд онҳо.

Хон-Кулуғ шири шутури сафедро нӯшида ба қафо баргашт. Ногоҳ ӯ ба ақибаш нигоҳ карда дид, ки шутуре бӯйро ҳис карда будааст ва чангро ба осмон бардошта аз паси ӯ таъқибкунон меояд. Он вақт Хон-Шилгӣ ба осмон туф кард ва Хон-Кулуғ ҳуштак кашид. Шамоли сахте хеста барфу бӯрон сар шуд. Шутур дигар тохта натавониста дар қафо монд.

Баҳодур ба чайлаи сиёҳ омад. Олдин-Ҳаво ӯро бо табассум пешвоз гирифт. Вақте ки паҳлавонро хоб бурд, ӯ шири кӯзаҳои ӯро бо шири шутури оддӣ иваз намуд.