ҚУ ВА ЗОҒҲО

ЯК ЗАМОНҲО зоғи пире бо кампираш зиндагӣ мекард. Онҳо як духтари ҷавони қадрас доштанд. Зоғи пир ва кампираш хеле чиркину баднамо буданд. Вале духтарашон хеле зебо буд. Болҳои сиёҳи дурахшони ҷилодораш нилӣ метофтанд.

Боре зоғдухтари ҷавонро қуи сафеди зебо дида монд. Нозанини болсиёҳ ба ӯ хеле хуш омаду хост, ки ба зоғдухтар хонадор шавад.

— Ту мехоҳӣ, ки бо зоғҳои чиркин хешу табор шавӣ, — гуфт ба қуи сафед падари пираш. — Ман розӣ нестам.

Аммо қуи сафед ба гапи падараш гӯш надоду барои хостгорӣ ба назди зоғҳо рафт. Вай домоди хушқаду қомати зебо, доно, вале мағрур буд. Зоғи пир барои духтарашро ба ӯ додан розӣ шуд. Вай домоди ояндаашро ба сари дастурхон шинонда амр дод, ки зиёфат биёранд. Зоғи ҷавони болсиёҳ дар паҳлуи қуи сафед нишаст. Ба назди онҳо дар табакчаи чӯбин ким-чӣ хел хӯроки сиёҳеро гузоштанд. Қу хӯрокро чашиданӣ шуд, вале ҳамин ки нӯлашро ба табакча расонид, дилаш чунон беҳузур шуд, ки аз ин чашмонаш сиёҳӣ заданд: хӯроки сиёҳи зоғҳо хеле бадбӯй буд. Аҳволи қу бад шуд ва ӯ хост, ки ҳар чӣ зудтар аз ин хона баромада равад. Вай бол кушод, вале саросемавор бо панҷаҳояш ба табакчаи сиёҳ зада онро чаппа кард ва хӯроки сиёҳи зоғонро резонид.

Он гоҳ қуи сафеди ҷавон гуфт:

— Бигузор, пас аз ин ҳеҷ қу ба зоғ хонадор нашавад, зеро онҳо хӯрок пухта наметавонанд, хӯрокашон бемаза ва бадбӯй аст.

Аз ҳамон вақт сар карда, нӯги нӯл ва панҷаҳои қу, ки ба хӯроки зоғон расида буд, сиёҳ шуда мондааст.