АФСОНАҲОИ ЁҚУТӢ

РОСОМАХА ВА ХИРС

Боре росомаха1 ва хирс рӯ ба рӯ омаданд. Росомаха гуфт:
— Эй хирс, ту аз ҳама зӯртарӣ. Ту, эҳтимол, аз ҳеҷ кас натарсӣ?
Хирс гуфт:
— Ҳа, ман аз ҳама зӯртарам. Ман аз ҳеҷ кас наметарсам. Вале гоҳо парандаи кӯрпатак маро метарсонад. Вақте ки ман аз ҷангал оҳиста-оҳиста рафта истода бошам, вай нохост аз зери поям «чарр»-гӯён парида меравад. Ҳамин вақт аз тарс пойҳои ман бемадор мешаванд.
Росомаха гуфт:
— Не, маро ҳеҷ гуна паранда тарсонда наметавонад. Ман танҳо аз одам метарсам. Одам милтиқ дорад.
Хирс гуфт:
— Ман аз одам наметарсам. Ман одамонро мехӯрам. Ана ҳозир рафта онҳоро шикор мекунам.
Росомаха ва хирс ҳар кадом ба роҳи худ рафтанд. Дере нагузашта хирс ба се шикорчӣ дучор омад, ки онҳо дӯстони ҷудонашаванда буданду доим дар сари дастархон бисёр дар бораи дӯстӣ гап мезаданд. Хирс ба яке аз онҳо ҳамла кард. Ду нафари дигар рӯ ба гурез оварданд. Хирс шикорчиро кушта,

1 Росомаха — ҳайвони дарандае, ки ба хирс монандӣ дошта, вале аз он хурдтар аст.