Гургҳо ба пеши юрти бой рафта уллос кашиданд.
– Ҳозир мо байтали хокистарранги фарбеҳро мекушем!
Сагҳо ҷавоб доданд:
– Хӯҷаини мо хасис аст, ба мо хӯрок намедиҳад. Байтали ӯро хӯред. Пасмондаашро мо мехӯрем: ин барои мо зиёфати калон хоҳад шуд.

Гургҳо байтали бойро кафонда хӯрданд. Сагҳо аккос назаданд. Шикорчӣ ҳамаи инро шунид.

Рӯзи дигар ӯ бо хӯҷаини меҳмондӯст хайрухӯш карда, ба хонааш раҳсипор шуд. Дар наздикии хонааш ду сагаш ба пешвозаш давида баромаданд:
Саги пир аккосзанон мегуфт:
– Хӯҷаини меҳрубони мо меояд!
Саги ҷавон мегуфт:
– Хоб шуд, ки хӯҷаинамон баргашт!
Сагҳо ба пешвози ӯ тохта хушомадгӯёна вангос мезаданд:
– Ин қадар вақт куҷо будӣ? Мо бе ту азоб кашидем. Хӯҷаинзан моро дер-дер хӯрок медоду зуд-зуд мезад.

Шикорчӣ ба хонааш даромада аз занаш пурсид:
– Чаро ту дар вақти набудани ман ба сагҳо нағз хӯрок надодӣ? Чаро онҳоро задӣ?
– Ман ба онҳо бад хӯрок надодаам, назадаам. Инро кӣ ба ту гуфт?

Шикорчӣ чизе нагуфт.
Шабе шикорчӣ ва занаш хоб буданд. Баногоҳ шикорчӣ шунид, ки ба юрт пай ҳам ду муш давида даромаданд. Муши якум мегуфт:
– Ман медонам, ки дар ин ҷо ҳавзи шир ҳаст. Ҳозир ману ту то сер шуданамон шири бомаза менӯшем.

Мушҳо ба назди зарфи шир омаданд. Боз муши якум гуфт:
– Аввал ман менӯшам, ту бо дандонҳоят аз думам сахт дошта ист. Вақте ки ман нӯшида сер шудам, туро медорам.

Муши якум ба нӯшидан сар кард. Муши дуюм гуфт:
– Бас аст, охир, боз накафӣ, бисёр нӯшидан мумкин нест!
Муши якум ҷавоб дод:
– Боз се култи дигар! Сабр кун! Бисёр шири бомаза будааст! – Ва боз нӯшид. Вай пас аз сер шудан фарёд кард: