• Эй мӯйсафед, ту кистӣ, чӣ ном дорӣ ва куҷо меравӣ?
  Мӯйсафед Уханай гуфт, ки вай ба сайри олам баромадааст ва ӯ дар ин юрт ба меҳмонӣ монд. Вай дар ин ҷо ба куҷое, ки равад, он ду пӯстинро кашолакунон ҳамроҳаш гирифта мегашт.

• Чаро ҳеҷ аз пӯстинҳоят ҷудо намешавӣ? — пурсид соҳиби юрт. — Онҳоро ба паҳлуи пӯстинҳои мо овехта мон, ҳеҷ кас ба онҳо намерасад.

• Не, намемонам, — ҷавоб дод мӯйсафед. — Метарсам, ки духтарони ту онҳоро шабона барои ямоқ кардан пора-пора мекунанд. Ман бе пӯстинҳо чӣ кор мекунам?

Соҳиби юрт гуфт:

• Ин хел шуданаш мумкин нест. Ҳар ду духтари ман қадрасанд. Онҳо пӯстинҳоятро намебуранд.

• Не, мебуранд, — гуфт мӯйсафед.

• Хайр, агар буранд, — гуфт соҳиби юрт, — ман онҳоро ба ту ба занӣ медиҳам.

• Ман розӣ, — гуфт мӯйсафед ва пӯстинҳояшро ба паҳлуи пӯстинҳои соҳиби юрт овехта монд.

Вақте ки ҳама хоб рафтанд, мӯйсафед аз ҷо хеста, пӯстинҳояшро пора-пора карда, ба пеши духтарони соҳиби юрт партофт. Саҳарӣ, ҳамин ки аз хоб бедор шуд, фарёд бардошт:

• Ана дидӣ, ман нагуфта будам, ки духтарони ту пӯстинҳои маро пора-пора мекунанд!

Соҳиби юрт дар назди духтаронаш пораҳои пӯстинро дид.

• Пора кардаанд, дидӣ, пора кардаанд! — дод зад мӯйсафед. — Акнун духтаронатро ба ман деҳ, ба ваъдаат вафо кун!

Илоҷи дигар набуд. Соҳиби юрт ҳар ду духтарашро ба мӯйсафед Уханай дод. Вай якҷоя бо духтаронаш ними чорвояш ва юрти наверо ҳам ба ӯ дод. Акнун мӯйсафед Уханай хушу хурсандона ҳаёт ба сар мебурд.

Вале хушиву хурсандии ӯ дер давом накард. Боре занҳояш барои ӯ як дег тарасун — арақи ширӣ тайёр карданд. Мӯйсафед маст шуда, худро таърифкунон ба сурудхонӣ даромад. Ана ӯ чӣ мехонд: