АФСОНАҲОИ КЕТӢ

УНГЕТ ВА ТИЛГЕТ

Як замонҳо дар Тунгуск пирамарду кампире зиндагӣ мекарданд. Онҳо ду писар доштанд. Писари калониашон, ки Унгет ном дошт, хеле танбал буд. Ҳар вақт ба шикор равад, дасти холӣ бармегашт. Падараш ба Тилгет камони нави мустаҳкаме сохта дод. Ҳар ду бародар бо як роҳ ба шикори санҷоб мерафтанд.

Падар пурсид:
– Унгет, чаро бо роҳи худат намеравӣ?
Тилгет ҷавоб дод:
– Вай санҷобро ёфта наметавонад. Онро шикор карда наметавонад. Доимо аз пайи ман мегардад.

Боре Тилгет санҷоби бисёре шикор кард. Онҳо пас аз шикор, бегоҳӣ ба хона баргаштанд. Модарашон хост, ки санҷобҳоро пӯст қанад, аммо пӯсти онҳо пора-пора шуда буданд.

Модарашон гуфт:
– Чаро пӯсти санҷобҳоятон пора-пора?

Унгет худ ба худ хандида фикр кард: «Ту маро маҷбур мекунӣ, ки ҳезум кафонам, барои сагҳо хӯрок пазам, аз пеши дег дур наравам, ана барои ҳамин пӯсти санҷобҳоро пора кардам».