Розигӣ медиҳанд, насиб мекунад. Бар, ҳамроҳи модарат бихӯр, ҳалоли ҷонат бод!

Писарак харбузаро ба хона оварда, пеши модараш гузошту воқеаро нақл кард. Модараш як пораи калон бурида пеши писараш рӯйи табақ монд. Писарак харбузаи мисли асал ширинро хӯрда лаззат бурд ва ба модараш рӯ овард:

– Модар, агар ҳамон рӯз ту намегуфтӣ, ки он банди гандумро ба ҷояш бурда монам, ман имрӯз ҳамроҳи бачаҳо харбуза медуздидаму ҳолам мисли онҳо мешуд ва ин харбузаи ширин насиб намегардид.