Писарак гуфт:
– Ман худам наомадам, маро кашида оварданд, ман харбуза дузжидан нахостам.
– Ту бачаи хуб будаӣ, – гуфтанд ба ӯ ва ба дасташ як харбузаи калон доданд.
Писарак гирифтан нахост.
– Ман моли касеро намегирам! Моли кас насиб намекунад, – гуфт ӯ.
– Инро ба ту кӣ гуфт? – пурсиданд аз ӯ.
– Модарам, – ҷавоб дод писарак.
– Ин моли мост, мо бо розигии худ ба ту медиҳем, – гуфтанд полезбонҳо, – он чиро бо