Гоме дар роҳи ишқаш барнадоштам, ҳам дар оташам месӯзад. Охир, он оташи ишқ нест.

«Ту ҳама заб агарчи нахуфтӣ, тарона гуфтӣ ва боз даъвӣ кардӣ, эй ошиқи бадбахт, ки хоби туро бурдаам. Магар ту на ошиқи таронаҳои худ астӣ? Магар ту на ҳама шабро барои он ба рӯз овардӣ?» мегӯяд он Ёр. Оре, замоне мегӯяд, ки ҷони ман қасди рафтан дорад. Агарчи ҳам назди Ӯ меравам, маро аз ошиқони худ намедонад ва чун ошиқ намехонад.

Эй муаззин, дар ин субҳ аз чӣ дигар овози туро намешунавам? Ё ҳазор бору садҳазор бор номи он Ёрро бар забон овардию чун ман дар охир дил ба Ӯ бастӣ?

Муаззин дар ин як субҳ маро бо овоз ба намоз нахонд. Куҷо намоз? Барои роз нахонд. Ва субҳи содиқ ба сидқ, аммо ба хомӯшӣ гуфт: Бархез, барои роз, агар он Офтоб худ биёяд, аз шарм ба зулмат ҳам наметавонӣ паноҳ бибарӣ.

Эй субҳ, андаке дигар биист, агар ҳазор, агар сад ҳазор кор дорӣ. Ваъдаи омадани он Ёр аст, охир.

Бо хандаи ширин ба ҳам пайвастем, бо гиряи талх аз ҳам ҷудо шудем.

Офтоб намехандид, он гоҳ ки мо ҷудо шудем. Аммо шаби бемоҳу ситора низ набуд.

Мегӯӣ: «Ту худро дӯст медорӣ». Мегӯӣ, то Туро дӯст бидорам. Мегӯӣ, то Туро баъд аз даст бидиҳам ва ҳам худро.