Зинда наёбӣ, ба Худо, аз худ ҳеҷ гила макун. Бигӯ, ошиқе буд, ки тоби як рӯзи ҳаҷрро наёвард ва ман чӣ сон ӯро ба ин ношикебоӣ дӯст медоштам?

Мегӯяд: «Он замон, ки гулҳо мешукуфанд, сабзаҳо аз насими форам ба ҷилва меоянд, туро ба диёри дилдодаи зебоят ва беҳтар аз ҷонат мебарам».

Мегӯяд, аммо медонад, ки то ба он замон маро аз ғами фироқаш ба диёре, ки дар он ҷо ҳеҷ гуле намерӯяд ва сабзаҳо аз андӯҳ зард мешаванд, мефиристад.

Дил ин замон мегӯяд: «Ӯ ёрест, ки то ба қиёмат бо ту мемонад ва ҳам дӯстат медорад».

Оре, эй ёри беҳтар аз ҷон! Ман ба дил бовар мекунам ва шод мешавам. Аммо агар маро бифиребад, ҳеҷ намеранҷам. Охир, медонам, ки ӯ ҳазор сол бо Ту буд ва ҳар чӣ гуфтааст, бо амри Ту гуфтааст». Ва баъд бо андӯҳ аз худ мепурсам: «Охир, ин як фиреби ширин ба чӣ хотир буд? Мехост, ки ҳамчунон дӯсташ бидорам?»

Барф имрӯз мехоҳад бигӯяд, ки ӯ бас сард асту ҳам роҳро бар мо мебандад. Агар Ту, эй ёри беҳтар аз ҷон, дар ин як рӯз аз хонаи гарм намебароӣ, ба дил ҳеҷ ғамеро роҳ мадеҳ. Ман аз номи Ту, як даста гули сурхи садбаргро мегирам ва дар он ҷое, ки бояд бо ҳам вомехӯрдем, ба худ мебахшам ва ин барфро дар хиҷолат мегузорам.

Мебинам, ки Ту мехаandӣ, аммо чашмонат ҳузн доранд. Оре, мехоҳӣ бо ин ханда фиребам бидиҳӣ, ки ҳеҷ аз ишқ ва оне, ки Туро дил дил додааст, намеандешӣ. Охир, дӯстат медорам ва медонам, ки дӯстдорӣ осон ба назар меояд. Вале корест бас мушкил. Ва ҳам кадом дилдода намехоҳад, ки чашмони ёраш низ бихандад?