Магӯ, маро мефиребӣ ва ба диёре меравӣ, ки Ишқро намедонанд ва намешиносанд. Ба Худо, ман Туро аз Худо хостаам. Ба ҳар куҷо, ки дигар биравӣ, Ишқ Туро пеш аз ман гарм истиқбол мегирад ва таронаи пурсӯзамро бароят мехонад.

Саропо, эй Ёр, ҳама меҳрӣ. Агар ба қадри он андаке нарасидем, бояд ин гуноҳи моро бар мо бубахшӣ ва бигӯй: «Дигар ошиқ кӯр нест».

Ба шукронаи он ҳусне, ки Туро, эй Ёри беҳтар аз ҷон, Худо дар ин зулматсаро ато кардааст, бояд маро дӯст бидорӣ. Агар ҳам дӯст надорӣ, бидон, ҳеҷ касат сарзаниш намекунад, зеро намедонанд, ки беш аз ҳама ошиқонат дӯстат медорам ва он ҳусни худододро мешиносам. Ва ҳам Худоро ба ин лутфу карам сипос мегузорам.

Чаро мегирӣ, эй дил? Агар рафта, меояд. Ҳамроҳи ҷавоне нест, ки ишқро надонад. Медонад ва ба хотири ишқ бад-он Ёр мегӯяд: «Агар ӯ бештар аз ман дӯстат намедошт, ҳама умр бо Ту мемондам. Ва маро, барои Худо, дар назди ишқ расво макун».

Туро бештар аз ҳама имрӯз дӯст медорам. Аммо фардо ҳеҷ касро ба ҷуз Ту дӯст нахоҳам дошт. Ва ман имрӯзу фардоро барои дурустии суханонам, эй Ёри беҳтар аз ҷонам, шоҳид мегирам. Агар натавонистанд он гуна, ки дӯстат медорам, гувоҳӣ бидиҳанд, ба Худо, онҳоро низ аз ёд мебарам. Он гоҳ ба шукри ин ки танҳо Туро дорам, ҳастии худро низ фаромӯш мекунам.

Эй ки дар рӯмоли сабз худро печидаӣ, ҳеҷ медонӣ, ки зимистон рахти сафар мебандад ва баҳор бо корвони пур аз бор меояд? Медонам, ки медонӣ, аммо бигӯ, ки намедонам.