Маро ин хушбахтӣ бас аст, ки рӯи зебои Туро мебинам. Маро ин бадбахтӣ бас аст, ки як сухани пур аз меҳри Туро намешунавам.

Ва Ту маро дар даме метавонӣ ҳам хушбахт бигардонӣ, ҳам бадбахт.

Ва ман наметавонам аз будани яке шукр насозам ва аз набудани дигаре ҳасрат бибарам.

Бигӯ, марде носипос буд. Аз ишқ норизоӣ ба мардуми олам бурд. Ҳеҷ як лутфро, ҳеҷ як меҳрро ҳама умр нашнохт.

Бигӯ, то Туро Ёри номеҳрубон нахонанд ва ҳамчунон дил ба Ту бибанданд. Агар ҳам чун ман аз ишқ норизоӣ ба мардуми олам бибаранд, бигӯ: «Инон низ роҳро наёфтанд ва ба роҳи он ошиқи бадбахти зор рафтанд».

Барф чун арӯс зебо меояд. Аммо бомҳоро мебинам, ки мегирянд. Охир, на замони базм аст? Садои мутрибе низ ба гӯш намемерасад. Зангӯлаҳоро чаро ҳам касе намезанад?

Оре, дил ин лаҳза мехоҳад шод бошад. Шод бошад бо омадани барф, он арӯси зебо, аммо ӯро намегузоранд. Мехоҳанд ҳамунон сад соли пеш бигиряд.

Ва чаро Ту, эй Ёри сафедпӯши дурафтодаи ман, бо ин барф наёмадӣ? Агар меомадӣ, базми он арӯси зебо обод мешуд ва дили ин як ошиқи зори Ту шод. Ва ё тарсидӣ, ки ман Туро низ чун арӯс мебинам?

Эҳсос мекунам, ки ин шаҳр бе Ту холӣ аст. Оҳ, агар Ту дар шаҳр наборӣ. Ва ҳам хабар биёранд, ки бо ҷавоне ба он деҳи дурдасти худ рафтаӣ.

Ба арӯси зебои хушбахтӣ хоҳам гуфт, ки муждаи омадани Туро дигар ба ман надиҳад. Охир, пеш аз ин як омадани Ту ӯ маро зинда нахоҳад ёфт.