Ишқ дари вуҷудамро панҷ бор зад. Ва маро дар хоб дарёфту рафт.

Ва имрӯз ман ба суроғи Ӯ меравам, дар ҳоле ки як нишонашро надорам. Аммо медонам, дигар ба ин шаҳр барнамегардам.

Агар боре дар нимашаб ба ёди ёри дурафтодаи худ ашк нарехтаӣ, магӯ таронаҳоятро хондаам. Бигӯ, ҳамаро дар оташ сӯхтаам. Бигӯ, то хонаи вуҷудат оташ бигирад. Шояд он замон дарёбӣ, ки сӯхтан чист ва чаро он гуворост. Оре, он гоҳ Ёрро мешиносӣ, дил бар Ӯ медиҳӣ, ба суроғаш меравӣ ва дар як нимашаб ба ёдаш ашк мерезӣ. Ва мебинӣ, ва мешунавӣ, олам ҳама бари ту тарона мехонад, аммо ту мехоҳӣ таронаи он Ёрро ё як ошиқи дилозорро бихонӣ.

Ҳавои берун сард асту ҳавои дарун гарм. Ва маро он Ёр дар миёни ду ҳаво ҷой додааст. Медонам, пас аз ин дар оташам месӯзад. Ва медонам, ҳеҷ гоҳ ба васлам намерасонад.

Оҳ, агар саропои вуҷудам ба шукрона шод набошад.

Муаззин аст, ки маро дар ин субҳ ба намоз мехонад. Агар номи Ёри маро ба забон намеовард, савганд ба номи он Ёр, ки аз ҷой ҳатто барои замоне барнамехостам.

Гувоҳӣ бидеҳ, мегӯянд бар ман, ки Худо як аст. Ва ман гувоҳӣ медиҳам, ки он Ёр як аст. Гувоҳӣ медиҳам ва аз вуҷуди худ бас шарм медорам.

Бародарони азиз! Чаро санги маломатам мезанед, ки Ӯро дӯст доштам? Ва ё бо ҳастии ман аз ягонагии Ӯ шарм медоред?

Гуфтанд: «Ошиқ шав. Ҷаҳон дар ин ҳол бас зебо меояд ва ҳамаро дӯст медорӣ».