Мегӯям дар ин шаҳр ғарибона мегирям. Мегӯям ва Туро, эй офати дилу ҷон, аз ёд мебарам. Ва баъд шамолаки форам ҳам, медонам, аз сӯи Ту намевазад. Зиндагӣ ранги дигар меояд ва бӯи маргро медиҳад. Кӯдаке ба соати шикастаи дасташ ба ҳолам механдад. Пирамарде дар такяи асо бароям оҳи сард мекашад. Абрҳо башорати боронро намеоранд. Модарам аз лаби ҷӯи равон бо ҳасрати ниҳон пӯдина мечинад. Падарам барои фасли дарав доси зангзадаро тез мекунад. Рӯзҳо мераванду меоянд. Ва он ки бояд биёяд, намеояд. Ва агар намедонӣ, бидон, он Ту ҳастӣ. Ва он ки бояд биравад, намеравад, ҳарчанд гӯш ба қимори овоз аст. Ва чаро Ту бовар намекунӣ, ки он манам? Ва чаро ман дар ин шаҳр ғарибона нагирям?

Пирамардон имрӯз дар ин хона ҷамъ омадаанд. Бо дастони сарди ларзон ба ҳам ҷойи гарм медиҳанд ва ба ҳасрат ба ҳама неъмати дастархон менигаранд. Аз марде бояд ёд биёранд, ки моҳе пештар соҳиби ин хона буд ва онҳоро ҳамроҳӣ мекард. Агар дар хонаи марде дигар ҳам менишастанд, ба ӯ дар он поён, погаҳи дар ҷой мерасид. Ва чун навбати суханро мегирифт, ҳама аз ишқ мегуфт, аз ишқи духтаре зебо ва дилрабо, ки меҳрубонӣ барояш ҳар рӯз сад бор ҳаст мешуд ва сад бор нест. Як Худо медонад, ки ин ишқро, ин зебоиро чӣ сон дар вуҷудаш ҷой дод ва то дами вопасин нигоҳ дошт. Охир ба ин духтари зебо ва дилрабо, ки ҳоло по ба лаби гӯр аст ва ҳам бе ин марди ошиқ, ҳеҷ кас наменигарад. Оре, имрӯз ҳама саргарми онанд, ки ҳамроҳи зиндагии ин кампираки азёдрафтаро ёд биёранд ва рӯҳашро шод бигардонанд.

Ман ин ҷо аз дарахтоне, ки сар бар осмон доранд, пиртарам. Бо мӯи сафед оҳи сард мекашам, агарчи аз нотавонӣ наменолам. Бар асо такя надорам ва хирадро азиз намешуморам. Ҳазор ранге, ки мебинам, ҳеҷам намефиребад. Ва аз ёре ҳам номае ба номам намеояд. Аммо ишқ ба ҳолам ошиқона механдад ва ман хандаи ӯро дӯст медорам.