Ба ин рӯз, ин рӯзномаи сурхи рӯзгор мехонам, менигарам. Ашво мебинам вуҷудам аз тавсири он оҷиз аст, агарчи медонам ба пойӣ ва саҷдагӣ бояд бо сипошномон шод бишинӣ ва бигӯӣ, ки ҷуръ ҷуз фасонаву бод чиз нест. Дар ин ҳол офтоб чашми маро мезанад ва аз ҳиҷорат ранг мегардонам. Ва шукр мекунам, ки маро ҷуз ӯ ҳеҷ кас намебинад.

Ба ҷонаи бас рӯшан кӣ ин номаи пурдард аз ошиқи кӯҳнаи ҷигархӯрда мебарад? Ба подоши ин бахт ӯ чун гулҳои баҳрӣ то чанд бас зебо мешукуфад ва зиндагӣ рӯйи қарор боз салосома медеҳад. Агар ҷом ба он духтари афсонавӣ ӯ ба рӯ бинад, офтоб қамарӣҷамо ба дидораш хушнуд мегардад ва шаб достони муҳаббаташро аз забони моҳии оламтоб ба дидагони содиқ мехонад. Ин номаест, охир, ки ман дар қатори солаш навиштам ва бо сарсари умед. Дастонам ба вақти навиштан ларзиданд ва аз чашмам ба ҷои ашк бас хуни рафт. Дил ҷои бемор надошт, ки рӯйи он ба пои нарасад. Ҳаҷар шоир ба бадбахтӣ дунёро падруд гуфт ва марг ҳар соат дари маро мекӯбид ва зиндагӣ ҷои умедам намебахшид. Гулҳо, ки ба тароваташон ҷамол рашк мебурданд ва замириро ба ҳеҷяшон мешинохтанд, пажмурда гаштанд ва ҳеҷ бӯй аз онҳо намонд. Юнон дар тирезаҳо ба хоби абад рафтанд ва шири модарон дар пистонҳо бо ҳасрати булӯрин хушк гардиданд. Ҷӯрагон ба асо монданд ва роҳро гум карданд. Рӯзгор таронаи бенавоиро мехонд, дар ҳоле ки як марди шунаво набуд. Пои саҷдагонро зангонаҳо ёр шуд. Зангулаҳо занг бастанд ва синаҳо намадруй гаштанд. Ошиқон мира бо фитнаи шаҳрват аз ёд буданд. Калом ба сомон рафти сафар мебаст. Дарё мехост хушк бигардад ва ҷои ҷомесо. Дуо аз одамон мегурехт ва ҳирс дар пушти ҳафт пардаи ҳафтонг пинҳон мешуд. Оре, имшаб як шаби муборак аст, ки нома дар даст дорам ва он ҷонаи рӯшанро ёфтам. Аммо бояд онро касе дигар бибарад. Ба Худо, духтари афсонавӣ ин номаро лоиқ аст, ин номаи сар ба мӯҳр аст. Ва рӯзи фардо намерасад то он замон, ки номаи ҳастию нестиямро ӯ ба даст намегирад.