пас аз ин мегирӣ, ман ба оби чашмат ҳам бовар намекунам ва мепиндорам боз маро мехоҳӣ бифиребӣ. Ба ҳазор хоҳиши модари пири ранҷурат низ гӯш намедиҳам ва сангро аз рӯи роҳ барнамедорам. Пушти девори ҷудоӣ баъд таронаи бодро мехонам ва ёд аз хирмани гумшуда намеорам.

Даравгарҳо «мандоғ» мехонанд. Ман ҳам бо онҳо мегӯям: «Ман доғам ё дӯст?» Аммо дӯст куҷост, ки бишнавад ва ба доғи дили ман бинигарад?! Оре, пас аз он худро беш аз душмане намебинад ва ба ҳоли оламе бо ғурур механдад.

Дар ин хона, ки танҳои танҳоям, барои Ту намегирям. Агарчи номаҳоятро пеши чашмам гузоштаам ва пештар аз ин лаҳзае оҳи сард кашидаам. Оре, ба ёди дурӣ ва ҷудоии Ту. Расмат аз миёни дафтари хотираҳо рӯ ба рӯи ман механдад. Ба навиштаи хоҳарам чашм медӯзам ва баланд мехонам: «Агар бигирӣ, боварам бикун, ки сабук мешавӣ, аз ғаму ранҷ раҳо меёбӣ». Аммо чӣ маро, аммо кӣ маро намегузорад, ки бигирям, намедонам. Ин қадар маълумам аст, ки наметавонам бигирям.

Ту дил ба ёри наве додӣ ва ёрони куҳанро аз ёд бурдӣ. Бечорагон, ки ҳамсадоянд, ин ҳақиқатро намедонанд ва бовар доранд то ба рӯзи қиёмат ҳамчунин дӯсташон медорӣ. Аммо агар аз баҳри ин ёр низ бибароӣ, боз як бечораи овора моро ҳамроҳ мешавад ва мо аз забони ӯ он чиро мешунавем, ки аз забони ҳар ошиқи дигар шунида будем. Яъне ҳеҷ якеро Ту дӯст намедорӣ. Ва фардои он рӯз ба инкори ин ҳама суханҳои ӯ Туро дӯст медорем ва мегӯем: «Ту ҳам моро дӯст медорӣ».

Замоне ки аз ҳам ҷудо шудем, ман нагиристам, аммо вуҷудам дар оташ месӯхт. Имрӯз аммо ҳарчанд оби чашм мерезам, ҳеҷ ин оташ хомӯш намешавад.