Ин хонае, ки болои боми он ҳамасола лола дорад, ба Худо, хонаи ман аст. Ва ҳеҷ хонаеро дар ин дунё ба он монанд намеёбӣ. Мероси падар нест. Ва бар писар низ намегузорам. Барои Ту, танҳо барои Ту онро сохтаам. Охир, боре агар ба ин хона наменигарӣ, бигӯ: «Зеботар аз он хонае нест». Бигӯ, то лолаҳо зеботар биханданд ва абрҳо бештар бигирянд.

Оина ҳама ҳайрат аст. Ман дар сурати ӯ омадаам ё ӯ дар сурати ман?

Ончунон як номаи зебо бароям навиштӣ, ки дар ҷавобаш оҷизам. Оре, маро бад-ин баҳона дигар аз дӯстдорони худ намехонӣ.

Чаро намегӯй, ки омадаанд, то туро бар ҷавоне хостгорӣ кунанд?

Чаро намегӯй, ки имсол соли ҷудоии мову ту хоҳад шуд?

Чаро намегӯй, ки Ту ҳеҷ он ҷавонро намешиносӣ?

Чаро намегӯй, ки хушбахтӣ Туро дигар тарк хоҳад намуд?

Метарсӣ, ки агар бигӯй, ман аз андӯҳ он замон мемирам ва мардум дармеёбанд дӯстат медоштам? Ва он ҷавон ҳама умр ба ҷисми беҷони ман, ки дар зери хок аст, бо ҳама рашк нафрин мехонад? Оҳ, пас чаро боре намегӯй, ки дӯстат медорам? Бигӯ, бигӯ, охир! Дар ин ҳол бадбахтӣ туро намешиносад ва ба ҷустуҷӯят ба шаҳри дигар меравад.

Туро барои ҷавоне хостгорӣ мекунанд, ки намедонад ишқ чист. Ва, шукр, Ту дар ҳама умр аз ин ошиқи бадбахт пас ёд меорӣ ва ба ёди меҳру лутфу навозиши ӯ ба кӯдакони бехабар аз оламу одам афсонаи муҳаббатро дар оғози як шаби бемоҳу ситора мегӯй. Дар он афсона маро ба васл мерасонӣ ва хушбахт