Ба Худо, дар ин ҳол ба дилпурӣ ва осудагии хотир як умр бо он ҷавон аз хушбахтӣ сухан мегӯяд ва бовар мекунад, ки Офаридгор оламро танҳо барои онҳо ва зиндагии хушу хуррамашон офаридааст.

Духтари афсонаҳо аст, ки омада ва дар ин нимашаби тобистони бас гарм пушти тирезаи ман аз сардӣ меларзад. Моҳу ситорагон ба тараҳҳум ба ӯ менигаранд ва ман мебинам, ки замин аз осмон дур аст. Ба Худо, ҳеҷ чароғи хонае фурӯзон аст.

«Ман омадам ва мебинӣ, ки меларзам?» мегӯяд духтари афсонаҳо. Оҳ, поям пеш намеравад ва дастам ба сӯи тиреза дароз намешавад. Ҳамчунон зебо ва дилрабост. Ба нотавонии худ мегирям. Кӯдакон ба ёди шири гарм он гоҳ аз хоб бедор мешаванд. Нафасам меларзад. Бад-ин ҳол калиди хонаро меҷӯям, аммо намеёбам. Хушбахтӣ овозам медиҳад ва номамро бар забон меорад. Эҳсос мекунам, ки модарам дар хонаи дигар ҷон ба ҷонофарин таслим мекунад ва дидорамро як бор орзу дорад ва мехоҳад васиятам бикунад, ки дил аз духтари афсонаҳо бигирам. Падарам масти хоб аст ва болои сараш китоб аст, китоби Худо. Дафтаракам, дафтараки пур аз таронаам моли духтаракам аст. Дар рӯмули сабз онро баста ва паҳлӯи худ ниҳодааст.

«Маро мешунавӣ? Маро мебинӣ? Омадаам ва сахт меларзам» -мегӯяд ӯ.

Мехоҳам посух бидиҳам, ки ӯро мебинам, ӯро мешунавам. Аммо пас аз он кӯр мешавам ва кар, ки намедонам ба кадом сӯ рӯ овардааму боз духтари афсонаҳо чӣ мегӯяд. Ва чаро посух намедиҳам, ки ин лаҳза кӯраму карам, намедонам. Ва дилу забонам ҳам ба имдодам намеоянд, то ҳар яке ба лаҳни худ бигӯяд. «Ман туро дӯст медорам». Охир, пас аз ин чашмам мебинад, гӯшам мешунавад ва тилисм мешиканад ва он духтари афсонаҳо намеларзаду ҳама дунё барои мо хонаи бахт мегардад.