Ситоишат мекушоем, олам ҳама ба накӯҳиш сангамон мезанад ва боз дари фасли зимистони бас сардро ба рӯямон мекушояд. Оре, дар ҳоле аз берун ҳар лаҳза ях мебандем ва аз дарун кабоб мешавему месӯзем. Замоне ҳам агар ба офтоб бинигарем, ғуруб мекунад ва умеди тулӯъро аз дили мо мебарад.

Бар ӯ бигӯ, ки ман дигар дӯсташ намедорам. Ҳама номаҳояшро ба кӯдаке додам, то дар оташ онҳоро бисӯзад. Агар ба хоҳарому модари зебояш дар ин ҳол рӯ ба рӯ мешавам, аз ҳиҷолат ба замини сард наменигарам ва ҳам чашмонам ҳеҷ андӯҳи дилро ошкор намекунад. Оре, ҳам ба духтароне, ки ҳанӯз бӯи ишқро нашунидаанд, оина медиҳам ва зиндагиро чун як марди беғами олам дар суруди фариштаҳои хаёл бас зебо мебинам. Агар ба ин ҳама гуфта ҳеҷ бовар накунад, аммо чашмонаш пур аз об бигардад, сари ӯро чун хоҳари бас азиз ва дилҷӯ дар канор бигир ва барои бадбахтии мо хомӯши хомӯш ноларо сар бидеҳ ва ниҳон ашк бирез.

Агар чашмонам ҳеҷ нагуфт, ки Туро дӯст медорам, ба Худо, дил то ба рӯзи қиёмат хомӯш мемонад ва ин ҳақиқатро бароит ошкор намесозад.

Агар дӯстам надоштӣ, чаро ба оби равон бо муҳаббат нигаристӣ ва оламро бас зебо дидию суруди зиндагиро тараннум кардӣ? Бигӯ, охир, ки дӯстам медорӣ. Бигӯ, то замину осмон бишунаванд ва то ба рӯзи қиёмат гувоҳӣ бидиҳанд. Ба Худо, дар ин ҳол Туро ҳама олам ситоиш мекунад ва ишқ ҳам бо меҳр ба чеҳраи зебоят менигараду гулҳо ба шодмонӣ мешукуфанд. Оре ва ҳам он хоҳари дилҷӯят, ки ҳазор сол пеш дар дили хоки тира хуфта буд, дар рӯзи бас рӯшан бармехезад, то ин хушбахтиро бароит табрик бигӯяд.

Мегӯӣ ман дар ҳама олам худро, танҳо худро дӯст медорам. Оҳ, магар он ман ҳанӯз ҳам Ту нестам?