Ба подоши он, агарчи дил надорам, ки бидҳам, боре ҳама сарватамро мебахшам.

Кӣ Туро гуфт, ки хонаи ин бадбахтро ба чароғи муҳаббат рӯшан насозӣ?

Мегӯӣ, ҳазор сол бе ман зистӣ. Магар Ту дар ин ҳазор сол бо ман набудӣ? Агар Ту набудӣ, пас ман чӣ сон зистам?

Барои Худо, ба Ӯ магӯед, ки об аз дидагон мерезаму хуни дил мехӯрам. Охир, ошиқ ба ҳама дури ҷонон бояд сабр кунад ва ҳазор сол, балки садҳазор сол дар интизори омаданаш шоду хуррам бинишинад.

Мегӯӣ, дар як зимистони бас сард ба дунё омадаам. Оре, дили Ту бар ин гувоҳ аст.

Бихусб мегӯяд маро дил. Магар Ту ба хоб меоӣ?

Он қадар ғамгину сарафкандаам, ки агар дар ин шаб офтоб ҳам рух бинамояд, бовар надорам, лаҳзае шод мешавам ва бар осмон менигарам. Аммо агар бишунавам, ки бо ғайр сухан мекунӣ, яқин, ки он нимаҷон низ маро падруд мегӯяд. Агар пас аз ин ҳам дарнаёбӣ, ки чӣ касе Туро дил дода буд, Ишқ аз мартабаи худ дар ин дунё наменозад.

Эй духтараки содаи рустоӣ! Чаро рӯмоли сафед ба сар кардаию омадаӣ? Агар мехоҳӣ, дил ба Ту бидиҳам, ба Худо, наметавонам. Охир, онро надорам. Ва Ту аз ин хандаи хуршед ҳеҷ гоҳ фоли хушдилию хандаи бахти маро магир.

Дерест, ки афсонаи муҳаббатро нашунидаам. Ва намебинам, ки дарахтон гул кардаанд.