Модари ту ба ёди мани ғамзада афтод ва ашк рехту оҳи сард баровард. Бечора, дилаш барои ин ошиқи дурафтода бас сӯхт. Номаҳоямро ба дидаҳо молид ва ба Худо рӯ оварду таманно кард, ки ошиқат бигардонад. Оҳ, ту пас аз ин, бо мустаҷоб шудани дуо, он дили сангинро нарм мекунӣ ва аз муҳаббат лабрезаш менамоӣ ва мехоҳӣ ба ман бибахшӣ. Аммо ман он замон дар миёни хок хуфтааму эҳтиёҷ ба дили санги ту дорам, ки рӯи гӯрам бигузоранд.

Бар он чашмони сиёҳат бигӯ, ки ман туро дӯст медорам. Ва ҳам бар он дили сангат бигӯ, ки бе ту зиндагӣ бароям ҳеҷ маъное надорад. Боре аз дарахти ҳусну эътиборат барге кам намегардад, аммо ба ин як ошиқи бас зор марг ҳам зиндагӣ мехоҳад.

Ман дар ин диёри шумо меҳмонам. Ба модарат бигӯ, ки ба эҳтиромам ин як ошиқи ранҷидаро боз наранҷонад ва бовар бинамояд дар ҳама олам ҳеҷ касе чун ман туро дӯст намедорад. Оре, агар андак шубҳаеро ба дил роҳ медиҳад, дар танӯри хурди пуроташу гарми ӯ ҳеҷ гоҳ нонҳои бузургаш намепазанд ва ба сурхии рӯ ифтихор намекунанд. Ва ҳам оташ аз деги сиёҳаш ба ҳазор фарсах мегурезад.

Имрӯз хушбахттар аз ту касеро дар ҳама олам дарнаёфтам. Механдидӣ ва офтоб аз ҳиҷолат дар худ фурӯ мерафт. Ва ман ба шукри ин хушбахтӣ аз диле, ки ҳазор сол пеш аз даст дода будам, ёд овардам ва гуфтам, ки олам аз муҳаббат обод аст.

Омадӣ ва дар паҳлӯи марде нишастӣ, ки аз асари шароб маст буд, аммо мастии ишқро дар пиндор ҳам роҳ намедод. Агар ба ҷое дигар меравӣ ва дар паҳлӯи марде мусофир менишинӣ, ҳам аз мани ошиқи баргаштабахт ёд овар.