Ба хоҳарони зебои худ бигӯ, дигар дарро ба рӯи ман макушоянд ва номаамро аз дасти қосид нагиранд. Оре, бигӯ! Агарчи ин ҷудой он як тавоноиро дар ман намегузорад, ки ба сӯи хонаи Ту биёям ва ё номае бароят бинависам.

Эй зани пире, ки модари он ёри ҷавони манӣ! Магар бо меҳр ба ин фарзанди худ он замон шир надодӣ? Ва сухани хуше, ки дилро шод бинамояду рӯҳро фараҳ бубахшад, нагуфтӣ? Ва ҳам рӯзе ба муҳаббат бар ӯ нигоҳ накардӣ?

Ба ту мегӯям, бояд ба ҳоли худ бигирӣ ва навҳа сар бидиҳӣ. Агар ҳам намедонӣ, ки ишқ чист ва ба ҷони мо чи карда, осмон ба замин мепайвандад ва нишони офтобро кӯдаке ҳам намеёбад.

Савганд ба он ҳусне, ки бас арзон онро соҳиб шудаӣ, ман дили девонаи худро аз кӯи Ту мегирам ва ба сагоне, ки дар кӯчаҳо овораанд, медиҳам. Боре онҳо то ба дами марг ба ин сипос мегузоранд ва пеш аз ин чанд лаҳзае меандешанд.

Аз кӯи Ту гирён нарафтам. Ғурурам нагузошт, ки ҳатто як қатра ашк бирезам ва лаҳзае ғамгин бишавам. Оре, чун ишқро бас хор кардӣ ва маро беэътибор.

Хоҳарони зебои ёри ман! Замоне ҷавоне ба шумо дил медиҳад, аз ин ошиқи саргашта ёд биёред, ки дили ӯро маҳбубаш напазируфт ва ба ҳолаш хандид. Агар ҳам гули садбарги сурхро бароятон меоранд, ба гулҳои хушкидаи пушти дари хонаатон бинигаред ва бигӯед: «Худо ӯро бад-он дили сахти сангаш ошиқтар аз ту бигардонад ва ба ёди ҳар рӯзи рафтаи умр ба ҷуз сӯхтан кореро надонад»

Зиндагӣ маро дар он соат, ки барои ту мегиристам, озмуд. Ва чун дарёфт, ки ба сидқ ошиқам, ба ҳолам хандид. Марг аз ин дар вуҷуди худ ларзид. Аммо Ту он замон барои дигаре нома