Чаро ба хандаи бас ширин ва зебо маро мехоҳӣ бифиребӣ? Охир, чашмони Ту ин ҳақиқатро мегӯяд, ки маро дӯст намедорӣ.

Дигар наметавонӣ бигӯй, ки дӯстат медорам. Оре, баски дӯстам доштаӣ.

Ман, ки хаста аз ишқам, дигар дили Туро ба армуғон низ намегирам. Агар ҳам мегӯӣ, ки дӯстат медорам, гӯшам ҳеҷ ин суханро намешунавад. Ва ин як ҳақиқатро чашмонам аз чашмонат наметавонад бихонад. Оре, баски аз гиря кӯр шудааст.

Ба ҳазор ҷавон дили худро ба армуғон бурдаӣ. Ҳеҷ яке онро напазируфт. Оре, баски насиби ман аст, агарчӣ ҳолиё онро ба ивази ҳама дороии зиндагиям намехоҳӣ бубахшӣ.

Дар ин як шабе, ки моҳ надорад ва аз ситора ҳеҷ нишоне нест, ман барои Ту ба афсонаҳои ширини муҳаббат гиристам. Ва он гоҳ дидам, ки абрҳо низ мегиристанд. Пас аз ин буд, ки рӯз фаро расид ва офтоб бо хандаҳои зебо баромад ва кӯдаке гули наврӯзӣ овард.

Бигӯ хонаҳоро бирӯбанд. Агар ҳам он ёри дилнавоз намеояд, хушбахтӣ башорати омадани Ӯро медиҳад ва оинаҳоро рӯ ба рӯи мо мегузорад.

Офтоб аст, ки пас аз гиряҳои абр механдад ва мегӯяд, ки олам бас зебост. Оре, ҳар он ки ин ҳақиқатро ошиқона дармеёбад, ҳама заринашро бароиш нисор мекунад.