Медонам, номаи ёрам мерасад, аммо онро ба дасти боғбони пир медиҳанд, ки ҳеҷ чашми хат надорад. Ва ман ба гаҳвора, ки бас ширин меҷунбад, менигараму як оҳи сард аз дили пурдард мебарорам ва умедро дар ҳоли шукуфоӣ дармеёбам.

Бад-он аспе, ки ту дорӣ, ба шаҳр намерасӣ. Ман ба хобам дидаам, ки дар нимароҳ мемонӣ ва номаҳои ёрро ба номи рӯшноӣ месӯзонӣ. Оби чашмат ба имдодат намерасад ва фарёдат дар гулӯ дармемонад. Офтоб бар ин гӯша ҳеҷ наметобад. Замон ба навиштаҳои нотамомаш чашм намедӯзад ва баҳор аз ҳастии худ башорат намедиҳад. Ба Худо, агар бимирӣ, рӯзгор ҳасрат намебарад ва каргасе бар ҷасадат намегардад. Танҳо ишқ, ки ба ҳеҷаш намехаридӣ, бароят як оҳи сард аз дил мебарорад, он ҳам на ба афсӯс.

Эй он ки дар афсонаҳои шаб ҳақиқати рӯзро аз ёд бурдаӣ, бидон як субҳ саодат оинаҳоро рӯ ба рӯи ман гузошт ва гуфт: «Замонест, ки ишқ фаро мерасад ва ба номи муҳаббат олам бас зебо мешавад. Он гоҳ духтараке, ки либоси сабз ба бар кардааст, дасти туро мегирад ва ба сӯи хуршед мебарад».

Агар, ба Худо, он туӣ, ман худро барои оламе хушбахт медонам ва ҳама дарҳоро ба рӯят мекушояму зиндагиро бузургтарин неъмат мешуморам ва ҷовидониро саногӯи ёри худ.

Ту, ки имрӯз либоси сабз ба бар кардаӣ, агар намедонӣ, бидон, баҳорро аз рашк сӯхтаӣ. Аммо бо ошиқони ӯ, ки дил ба ту бибанданд, чӣ мегӯӣ ва хушбахтиро чӣ гуна пазироӣ мекунӣ?

Дил ба ёре додаӣ, ки дар он диёри бас дур ба афсонаҳои ишқ ҳеҷ гӯш намедиҳад ва ҳақиқатро аз дилдодае намепазирад. Ва, аҷаб, барои ин ҳама ман бояд ғам бихӯраму ранҷ бибарам ва барои ошиқоне, ки пас аз ҳазор сол зиндагиро зебо мебинанд, бигӯям.